Text Size

Χρησιμές Συμβουλές

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

 

Η τενοντίτιδα του αχιλλείου είναι συχνή αιτία πόνου στην περιοχή της πτέρνας στους αθλητές και ιδιαίτερα στους ποδοσφαιριστές.

Ο αχίλλειος τένοντας συνδέει τους μυς της γάμπας με την πτέρνα. Είναι ο πιο παχύς τένοντας του σώματος, ο οποίος δέχεται ιδιαίτερα μεγάλες φορτίσεις σε αθλητικές δραστηριότητες όπως το τρέξιμο και τα άλματα.

Η παθολογία του τένοντα οφείλεται κυρίως στην εφαρμογή υπερβολικών φορτίων τα οποία δεν μπορεί να αντέξει ο τένοντας στη φλεγμονή του ελύτρου του και περισσότερο σε μια εκφυλιστική διαδικασία που ακολουθεί τους επαναλαμβανόμενους μικροτραυματισμούς.

Η περιοχή αυτή της εκφύλισης είναι πιο συχνά 2-4 εκατοστά από την κατάφυση του τένοντα στην πτέρνα, όπου και η αιμάτωση είναι πιο πτωχή, αλλά τενοντοπάθεια του αχιλλείου ορισμένες φορές εμφανίζεται και στο σημείο κατάφυσης του στην πτέρνα.

Προδιαθεσικοί παράγοντες είναι η ιπποποδία, οι σφικτοί μύες της γαστροκνημίας, το αυξημένο βάρος και η έξω αστάθεια της ποδοκνημικής.

Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στα κλινικά σημεία και συμπτώματα όπως η τοπική ευαισθησία και το οίδημα, η πάχυνση του τένοντα στην ψηλάφιση, η δυσχέρεια στο τρέξιμο ή και τη βάδιση. Το υπερηχογράφημα και η μαγνητική τομογραφία επιβεβαιώνουν τη διάγνωση.

Η θεραπεία είναι κυρίως συντηρητική και περιλαμβάνει την εφαρμογή πάγου, αντιφλεγμονώδη αγωγή για λίγες μέρες και φυσικά τον περιορισμό της δραστηριότητας. Οι διατάσεις και οι ασκήσεις των μυών της γαστροκνημίας συστήνονται επίσης όπως και οι κρουστικοί υπέρηχοι.

Τα υποδήματα με μαλακή πτέρνα και η εφαρμογή ενός ανυψωτικού πέλματος πτέρνας μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητικά.

Σε περιπτώσεις που η συντηρητική αγωγή δεν έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα συστήνεται η χειρουργική αντιμετώπιση της πάθησης, η οποία ως επιτοπλίστον έχει καλά αποτελέσματα.

 

ΠΗΓΗ:www.dailyGoal.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Τα χειμερινά αθλήματα, τα οποία συνδιάζονται με άθληση στο χιόνι και σε ακραίες καιρικές συνθήκες, συνοδεύονται συχνά από ένα μεγάλο αριθμό τραυματισμών.

Οι κακώσεις αυτές μπορεί είναι από σχετικά απλές, όπως τα διαστρέμματα της ποδοκνημικής άρθρωσης, οι μυικές θλάσεις και οι απλές συνδεσμικές κακώσεις, έως ιδιαίτερα σοβαρές όπως συνδεσμικές κακώσεις του γόνατος, όπως η ρήξη του πρόσθιου χιαστού, τα κατάγματα των κάτω άκρων ή τις σπονδυλικής στήλης και οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Για την ελαχιστοποίηση αυτών των τραυματισμών οι συμμετέχοντες στα χειμερινά αθλήματα όπως το σκι ή το snowboard, οφείλουν να ακολουθούν ορισμένους απλούς κανόνες που αφορούν τον εξοπλισμό και τις ιδιαίτερες συνθήκες, κάτω από τις οποίες πρέπει να πραγματοποιούνται αυτές οι δραστηριότητες.

• Ο εξοπλισμός πρέπει να είναι ατομικός και προσαρμοσμένος στη σωματική διάπλαση κάθε διαφορετικμού ατόμου. Να μην δανείζεται σε άλλα άτομα γιατί αυτό έχει αποδειχθεί ότι λόγω της ακαταλλήλοτητας του αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες τραυματισμού.

• Το προστατευτικό κράνος είναι απαραίτητο μαζί με ειδικά γιαλιά και τα προστατευτικά του καρπού τα οποία μάλιστα αρκετές φορές παραλείπονται.

• Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στις δέστρες οι οποίες πρέπει να εφαρμόζουν σωστά στα πόδια κάθε αθλητή να είναι σωστά ρυθμισμένες και να συντηρούνται τακτικά.

• Κατάλληλο ντύσιμο λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες, χωρίς να σημαίνει αυτό να σημαίνει ότι η βαρεία ενδυμασία είναι η καταλληλότερη.

• Επαρκής προθέρμανση, διατάσεις πριν τη άθληση για περίπου 30 δευτερόλεπτα ιδιάιτερα των μυών του μηρού και της γαστροκνημίας, συνεχής εκπαίδευση.

• Επαρκή λήψης υγρών.

• Όχι κατανάλωση αλκοόλ πριν την άθληση.

• Να μην συμμετέχει κάποιος σε χειμερινές δραστηριότητες όταν αισθάνεται κουρασμένος ή δεν είναι σε καλή φυσική κατάσταση. Αμέσως μετά το γεύμα δεν είναι κατάλληλη ώρα για σκι.

• Κατάβαση πλαγιών ανάλογα με το επίπεδο του αθλητή και πάντα υπό επίβλεψη στους λιγότερο πεπειραμένους και οπωσδήποτε στα παιδιά.

• Να μην αθλείται κανείς ποτέ μόνος μακριά από την οπτική επαφή των άλλων.

• Άσκηση σε ασφαλείς πίστες καθαρές από διάφορα εμπόδια, κλαδιά, δέντρα, πεταμένα αντικείμενα.

• Παρουσία εξειδικευμένου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

• Εξασφάλιση συνθηκών άμμεσης διακομιδής του τραυματία σε οργανωμένο νοσοκομείο και αν είναι δυνατόν πιθανή αεροδιακομιδή.

 

ΠΗΓΗ:www.dailyGoal.gr

 

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Τα κατάγματα κοπώσεως στους δρομείς είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς καταπόνησης των κάτω άκρων τους και της συνεχούς εφαρμογής σε αυτά δυνάμεων μικρής έντασης, αλλά κατά επανάληψη.

Ο παθογενετικός μηχανισμός περιλαμβάνει την παρατεταμένη και επαναλαμβανόμενη άσκηση της μυϊκής συστολής σε οστά τα οποία δεν έχουν την απαιτούμενη αντοχή.

Αφορούν κυρίως την κνήμη σε ένα ποσοστό που φθάνει το 50% αλλά και την περόνη και τα μετατάρσια. Πολύ πιο σπάνια παρατηρούνται τέτοιου είδους κατάγματα στην περιοχή της λεκάνης, του ιερού και του μηριαίου οστού ή τα οστά του ταρσού. Σπάνια επίσης μπορεί να παρατηρηθούν κατάγματα κόπωσης σε δύο διαφορετικά σημεία ταυτόχρονα.

Είναι πιο συχνά σε περίπτωση που συνυπάρχουν παράγοντες κινδύνου όπως η πλατυποδία, το τρέξιμο αποστάσεων μεγαλύτερων από 30 χιλιόμετρα την εβδομάδα, σε τρέξιμο σε σκληρή επιφάνεια και με ακατάλληλα υποδήματα.

Στις γυναίκες τα κατάγματα αυτά είναι πιο συχνά όταν υπάρχουν συγχρόνως και ορμονικές διαταραχές. Επίσης η χαμηλή οστική πυκνότητα, και η ανεπαρκής πρόσληψη γαλακτομικών είναι επιβαρυντικοί παράγοντες.


Για τη διάγνωση τους πολλές φορές ο απλός ακτινολογικός έλεγχος δεν είναι αρκετός στο αρχικό στάδιο. Στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να χρειαστεί να επαναληφθούν οι ακτινογραφίες σε 1 με 2 εβδομάδες μετά την αρχική εμφάνιση των συμπτωμάτων. Στις περιπτώσεις που τα ενοχλήματα παραμένουν παρά τον αρνητικό ακτινογραφικό έλεγχο, το σπινθηρογράφημα των οστών και η μαγνητική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν. Η τελευταία παρουσιάζει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να απεικονίσει τόσο τη βλάβη στα μαλακά μόρια όσο και το οστικό οίδημα. Το σπινθηρογράφημα αν και μπορεί να ανιχνεύσει κατάγματα που δεν απεικονίζονται στις απλές ακτινογραφίες. Έχει το μειονέκτημα ότι συνοδεύεται από ακτινοβολία για τον ασθενή και δεν είναι ειδικό. Η ανιχνέυσιμη βλάβη δηλαδή μπορεί να οφείλεται σε αιτία διαφορετική από κάταγμα όπως φλεγμονή.

Η αντιμετώπιση είναι γενικά ίδια με αυτή των άλλων καταγμάτων και είναι συνήθως συντηρητική. Χρειάζεται ακινητοποίηση, αποφυγή φόρτισης του σκέλους και αποχή από την αθλητική δραστηριότητα έως ότου διαπιστωθεί η πλήρης πόρωση του κατάγματος.

Η ασφαλής επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα γίνεται σε 8 εβδομάδες κατά μέσο όρο, μετά τη διαπίστωση του κατάγματος. Στις λίγες ευτυχώς περιπτώσεις που διαπιστώνεται καθυστερημένη πόρωση ή ψευδάρθρωση απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση.

Για την πρόληψη των καταγμάτων αυτών θετικά συμβάλλουν η προπόνηση σε μαλακό παρά σε σκληρό έδαφος, το τρέξιμο με όχι μεγάλη ταχύτητα, η μείωση των ωρών προπόνησης εβδομαδιαίως και τα κατάλληλα υποδήματα. Η διατροφή του δρομέα πρέπει επίσης να είναι ικανοποιητική και μάλιστα να περιλαμβάνει επαρκή ποσότητα γαλακτομικών προϊόντων.

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Η επικονδυλίτιδα του αγκώνα γνωστή και ως «tennis elbow» αφορά τενοντίτιδα των έξω μυών του αντιβραχίου στο σημείο της έκφυσης τους στην έξω επιφάνεια του αγκώνα και χαρακτηρίζεται από πόνο στην έξω πλευρά της άρθρωσης, ο οποίος γίνεται πιο ισχυρός με την έκταση (προς τα πάνω κίνηση) του καρπού.
Αν και η πάθηση πήρε το όνομα της από το τένις, στους ερασιτέχνες αθλητές του οποίου είναι συχνή, αθλητές που συμμετέχουν και σε άλλα σπορ στα οποία δεν χρησιμοποιείται ρακέτα όπως κολύμβηση, τοξοβολία ή σκοποβολή μπορεί να εμφανίζουν τέτοιου είδους ενοχλήσεις.
Η πάθηση είναι επίσης συχνό σύνδρομο υπέρχρησης σε όσους κάνουν χειρωνακτικές εργασίες και σηκώνουν βάρη. Έτσι η επικονδυλίτιδα του αγκώνα και μάλιστα η έξω επικονδυλίτιδα, όπως είναι ο ακριβής ανατομικός όρος, φτάνει στο ποσοστό του 1 με 3% στο γενικό πληθυσμό, πιο συχνά σε ηλικίες 30 με 50 ετών και σε ίση συχνότητα σε άνδρες και γυναίκες.
Όσοι πάσχουν από την πάθηση αυτή εκτός από το προοδευτικά αυξανόμενο άλγος στην έξω πλευρά του αγκώνα, δυσκολεύονται να σφίξουν τη γροθιά τους και να χρησιμοποιήσουν το χέρι τους στο γράψιμο, σήκωμα βάρους κτλ. Ο πόνος αντανακλά στην έξω πλευρά του πήχη, προς την πλευρά του μεγάλου δακτύλου και υποχωρεί με την ανάπαυση. Ο αγκώνας είναι ευαίσθητος στην ψηλάφηση, αλλά δεν παρουσιάζει οίδημα ή αυξημένη θερμοκρασία και δεν υπάρχουν παθολογικά σημεία και συμπτώματα από τα νεύρα όπως μουδιάσματα.
Η διάγνωση γίνεται κυρίως με την κλινική εξέταση και σπάνια χρειάζονται άλλες εξετάσεις όπως υπερηχογράφημα μαλακών μορίων ή μαγνητική τομογραφία για την επιβεβαίωση της διάγνωσης.
Η θεραπεία είναι συνήθως συντηρητική με περιορισμό δραστηριότητας, τοποθέτηση πάγου, ιμάντα ακινητοποιήσεως του αγκώνα και φαρμακευτική αγωγή για λίγες μέρες. Οι τοπικές ενέσεις κορτιζόνης έχουν ικανοποιητικά αποτελέσματα, αλλά κυρίως βραχυπόθεσμα. Αποτελεσματικές είναι οι ασκήσεις ενδυνάμωσεις και οι διατάσεις των μυών του αγκώνα τις οποίες μπορεί να κάνει και μόνος ο ασθενής.
Σε εμμένουσες περιπτώσεις μετά από 6 με 12 μήνες όταν η συντηρητική αγωγή δεν αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα σχετικά σπάνια απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση, όπως επιμήκυνση του βραχύ κερκιδικού τένοντα του καρπού.
Απαραίτητες συμβουλές για την πρόληψη της πάθησης στους τενίστες:
• Η λαβή της ρακέτας δεν πρέπει να είναι πολύ μικρή
• Οι χορδές της ρακέτας να μην είναι πολύ σφικτές
• Να αποφεύγονται οι βρεγμένες, βαριές μπάλες
• Να υπάρχει ένα καλό επίπεδο προπόνησης

 

www.dailygoal.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Η τενοντίτιδα του επιγονατιδικού ή αλλιώς «γόνατο του άλτη» είναι κοινός τραυματισμός από υπέρχρηση μεταξύ των επαγγελματιών και των ερασιτεχνών αθλητών. Ποσοστό ίσο με 14% μεταξύ των επαγγελματιών αθλητών έχει υπολογιστεί ότι εμφανίζει την πάθηση αυτή. Επίσης σε αθλητές μπάσκετ και βόλλει η τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα μπορεί να φτάσει στο 40 %.

Ο εκτατικός μηχανισμός του γόνατος επηρεάζεται και η αθλητική δραστηριότητα χαρακτηρίζεται από από πρόσθιο πόνο στο γόνατο και ευαισθησία στην κατάφυση του επιγονατιδικού ή του τετρακεφαλικού τένοντα. Οι ενοχλήσεις μπορεί να κρατούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, που μπορεί να παρατείνεται για αρκετούς μήνες.

Η πάθηση οφείλεται σε διαφορετικούς ενδογενείς και εξωτερικούς παράγοντες.

Έτσι έχει βρεθεί ότι παράγοντες όπως η σωματική διάπλαση του αθλητή, η υψηλή θέση και η υπερκινητικότητα της επιγονατίδας, η ελαστικότητα των μυών του μηρού, το μέγεθος του λιπώδους σώματος, αλλά και το μέγεθος και το έδαφος της προπόνησης όπως και ο αθλητικός εξοπλισμός διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση αυτής της παθολογίας.

Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό και στη λεπτομερή κλινική εξέταση. Ο πόνος στο γόνατο συνοδεύεται από οίδημα, πόνο μετά από κάθισμα για αρκετή ώρα, έκπτωση της λειτουργικότητας της άρθρωσης με δυσκολία στη βάδιση και στο ανέβασμα σκάλας και τοπική ευαισθησία.

Οι ακτινολογικές εξετάσεις, όπως το υπερηχογράφημα, οι ακτινογραφίες, η αξονική ομογραφία και μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιούνται κυρίως για τον αποκλεισμό άλλων αιτιών πρόσθιου επιγονατιδικού πόνου με παρόμοια κλινική εικόνα.

Η θεραπεία είναι κυρίως συντηρητική και περιλαμβάνει ανάπαυση, ακινητοποίηση, εφαρμογή πάγου, μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και φυσικοθεραπεία.

Διαφορετικές θεραπείες με ενέσεις όπως με ξηρή βελόνα, ενέσεις κορτιζόνης, απροτινίνης και σκληρυντικών ουσιών έχουν χρησιμοποιηθεί με θετικά αποτελέσματα.

Τελευταία χρησιμοποιούνται με ενθαρρυντικά αποτελέσματα οι τοπικές εγχύσεις αυξητικών παραγόντων από αυτόλογο αίμα, διαδικασία σχετικά απλή και όχι ιδιαίτερα δαπανηρή θεραπεία.

Σε περιπτώσεις υποτροπής η χειρουργική θεραπεία είναι απαραίτητη, ιδίως για όσους επιθυμούν να επιστρέψουν σε υψηλά επίπεδα σωματικής δραστηριότητας.
Αυτή συνήθως περιλαμβάνει την τενοντοτομή του επιγονατιδικού τένοντα με εκτομή του παρατένοντα και την απόξεση των εκφυλισμένων ιστών ή και τους πολλαπλούς τρυπανισμούς του κάτω πόλου της επιγονατίδας. Συγχρόνως μπορεί να εφαρμοστεί επίσης η υπό υπερηχογραφικό έλεγχο διαδερμική τενοντοτομή .

Η αρθροσκοπική χειρουργική επέμβαση για τους ασθενείς με τενοντίτιδα επιγονατιδικού αποτελεί σύγχρονη θεραπεία πολύ καλά αποτελέσματα η οποία κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια στη θεραπευτική προσέγγιση αυτής της πάθησης. .

www.dailygoal.gr

 

Page 2 of 10