Text Size

Χρησιμές Συμβουλές

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

         Αν και ο  όρος αυτός αμφισβειτείται από τη σύγχρονη βιβλιογραφία, σαν αυχενικό σύνδρομο θεωρούμε μια σειρά διαφορετικών κλινικών σημείων και συμπτωμάτων στην περιοχή του αυχένα με κύρια ενόχληση την αυχεναλγία η οποία μπορεί να είναι  μονόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη ή να προκαλεί κεφαλαλγία.

Είναι συχνή πάθηση και μάλιστα  πάνω από το 50 % των ανθρώπων σε κάποια στιγμή της ζωής τους  εμφανίζουν προβλήματα στην περιοχή του αυχένα.

Αφορά και τα δύο φύλα και μάλιστα η συχνότητα εμφάνισης του αυξάνεται όσο αυξάνεται και η ηλικία.  

         Ο πόνος στον αυχένα αν και το κύριο, είναι μόνο ένα από τα συμπτώματα. Όπως αναφέρει και ο ορισμός  πρόκειται για σύνδρομο δηλαδή  παρατηρούνται διαφορετικά συμπτώματα-ενοχλήσεις στον ασθενή με τη νόσο αυτή. Έτσι μπορεί να συνυπάρχει δυσκαμψία στον αυχένα με σοβαρό περιορισμό των κινήσεων σε αυτή την περιοχή της σπονδυλικής στήλης καθως επίσης μουδιάσματα  και μυική αδυναμία στα χέρια και συμπτώματα όπως ζάλη , εμβοές στα αυτιά και κεφαλαλγία στην περιοχή του ινίου, δηλαδή χαμηλά στη βάση του κρανίου. Επίσης  μερικές φορές  ο πόνος δεν περιορίζεται μόνο στον αυχένα αλλά  επεκτείνεται και στην περιοχή του ώμου, ανάμεσα  στις ωμοπλάτες, στο βραχίονα  ή και μέχρι τα δάκτυλα των χεριών.

          Τα αίτια είναι πολλά και διαφορετικά και  οι ποικίλες εκδηλώσεις της νοσολογικής  αυτής οντότητας εξηγούνται κατά ένα τρόπο από την πολυπλοκότητα των δομών της σπονδυλικής στήλης  στην περιοχή.

Εκτός από τους τραυματισμούς όπως τις κακώσεις δίκην μαστιγίου που είναι συχνές στα αυτοκινητιστικά ατυχήματα και άλλα προβλήματα μηχανικής προέλευσης όπως λέμε μπορούν να προκαλούν ενοχλήσεις στον αυχένα και τα άνω άκρα.

Για παράδειγμα η  κακή στάση του σώματος προκαλεί μυοσυνδεσμικού τύπου αυχεναλγία, ενώ αυχεναλγία μπορεί να οφείλεται ακόμη σε αυχενική δισκοκήλη ή δισκοπάθεια, σε ριζοπάθεια,  σε σύνδρομο οπισθίων αρθρώσεων, σε αυχενική σπονδυλοαρθρίτιδα ή αλλώς σπονδύλωση σε μηχανική αστάθεια και σε ανεπάρκεια της σπονδυλοβασικής  αρτηρίας.

 

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

       Η κορυφαία οστική πυκνότητα είναι η μεγίστη κατά τη διάρκεια της ζωής επιτυγχανόμενη οστική πυκνότητα. Σύμφωνα με τις πρόσφατες απόψεις η υψηλότερη οστική μάζα κατά την νεαρά ενήλικο ζωή, σχετίζεται με χαμηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης οστεοπόρωσης.  Η φυσική άσκηση επηρεάζει θετικά την οστική πυκνότητα σε νεαρούς αθλητές  στους οποίους η προσαρμογή των οστών  είναι ανάλογη της έντασης των ερεθισμάτων, όπως η σταδιακά αυξανόμενη επιβάρυνση στην προπόνηση με βάρη. Η θετική επίδραση της άσκησης σε διάφορες περιοχές του σκελετού (αυχένας του μηριαίου, Οσφυϊκη Μοίρα Σ.Σ. κ.ά.) διαπιστώνεται σε αθλητές που λαμβάνουν μέρος σε αθλήματα όπως  η άρση βαρών, η ενόργανη γυμναστική, οι χιονοδρομίες  και οι  σε δρομείς που καλύπτουν αποστάσεις έως 32 Km εβδομαδιαίως. Η αύξηση της οστικής μάζας δεν παρατηρείται μόνο στους αθλητές αλλά και στους καθημερινά ασκούμενους νέους.

        Η κορυφαία οστική μάζα καθορίζεται εκτός από τους παράγοντες εκείνους οι οποίοι δεν μπορούν να τροποποιηθούν όπως π.χ. οι γενετικοί και από αυτούς στους οποίους μπορούμε να επέμβουμε θετικά. Η άσκηση ή άλλως η αυξημένη φυσική δραστηριότητα  επηρεάζει θετικά την οστική μάζα και συμβάλλει στην πρόληψη της  οστεοπόρωσης. Εκτός από την συστηματική άσκηση ιδιαίτερο βάρος οφείλεται να δωθεί στους κινδύνους  από την ελάτωση της φυσικής δραστηριότητας των παιδιών σήμερα.

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Το σύνδρομο αυτό αφορά συνήθως μία άρθρωση και κατά προτίμηση το ισχίο και είναι πιο συχνό σε άνδρες μέσης  ηλικίας. Μία άλλη μορφή αυτού του συνδρόμου εκδηλώνεται στις έγκυες γυναίκες.

Κλινικά χαρακτηρίζεται από έντονο άλγος στην πάσχουσα άρθρωση με περιορισμό της κινητικότητας του ισχίου και ανταλγική χωλότητα.  

Ακτινολογικά σημειώνεται έκδηλη περιαρθρική οστεοπόρωση ενώ το μεσάρθριο διάστημα παραμένει φυσιολογικό. 

Στην μαγνητική τομογραφία καταγράφεται διάχυτο οστικό (μυελικό) οίδημα το οποίο μπορεί να επεκτείνεται μέχρι τη μεσοτροχαντήριο περιοχή.

Στο σπινθηρογραφημα σημειώνεται έντονη καθήλωση του ραδιοφαράκου στην πάσχουσα περιοχή.

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει την άσηπτη νέκρωση του μηριαίου, τη συμπαθητική αλγοδυστροφία και τη σηπτική αρθρίτιδα.

Είναι νόσος αυτοπεριοριζόμενη σε χρονικό διάστημα 4-10 μηνών. Μπορεί όμως να παρουσιάζει μεταναστευτικό χαρακτήρα και να προσβάλλει το ετερόπλευρο ισχίο ή την άρθρωση του γόνατος. 

Η θεραπεία είναι συντηρητική και περιλαμβάνει την αποφόρτιση του σκέλους, περιορισμό της δραστηριότητας και απλά αναλγητικά ενώ η αντιοστεοπορωτική αγωγή με καλσιτονίνη βελτιώνει σημαντικά την κλινική εικόνα του ασθενούς.

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Δείκτες υποκείμενης σοβαρής παθολογίας η οποία χαρακτηρίζει την λεγόμενη ειδική οσφυαλγία (π.χ, σε παρουσία κατάγματος, φλεγμονής, όγκου ή και ριζιτικής βλάβης) και τα οποία πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν όταν εξετάζεται κάποιος ασθενής με οσφυαλγία είναι τα παρακάτω:

      -Ηλικία ασθενούς <20 ή > 55 έτη

-Οσφυαλγία η οποία δε σχετίζεται με τη δραστηριότητα και δεν υφίεται με την κατάκλιση-

-Σοβαρός τραυματισμός

-Νυκτερινό άλγος

-Θωρακικό άλγος

-Ιστορικό νεοπλασίας, χρήσης στεροειδών φαρμάκων, ΑΙDS

-Aπώλεια βάρους

-Πυρετός

-Κακουχία

-Νευρολογικά σημεία

-Δομική ανωμαλία του σκελετού

      -Αποτυχία συντηρητικής αγωγής

      -Πρωινή δυσκαμψία

      -Περιορισμός της κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης σε όλα τα επίπεδα

      -Συμμετοχή και των περιφερικών αρθρώσεων

      -Δερματικές εκδηλώσεις όπως ψωρίαση

      -Οικογενειακό ιστορικό αρθρίτιδος

 Ενδείξεις νευρικής ριζιτικής συμμετοχής και σημεία κλινικού ενδιαφέροντος αποτελούν:

      -Πόνος στο ένα κάτω άκρο ο οποίος είναι μεγαλύτερος από τον πόνο στην περιοχή της μέσης

      -Αντανάκλαση του άλγους στον άκρο πόδα ή τα δάκτυλα

      -Μουδιάσματα και παραισθηίες (αίσθημα καυσίματος, μυρμηγκιάσματα) στο κάτω άκρο

      -Νευρογενής διαλείποσα χωλότητα

      -Νευρολογικά ελλείμματα

      -Διαταραχές αισθητικότητας

      -Μυική αδυναμία και των δύο κάτω άκρων’

      -Διαταραχές της βάδισης

      -Ακράτεια ούρων ή διαταραχές στην ούρηση (επίσχεση κτλ)

      -Αύξηση του άλγους του κάτω άκρου με την ανύψωση του τεντωμένου ενώ ο σθενής είναι κατακεκλιμένος στην ύπτια θέση\

      ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

I. Α. ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΟΥ, Μ. ΤΖΕΡΜΙΑΔΙΑΝΟΣ. Π. ΚΑΤΩΝΗΣ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΡΗΤΗΣ, ΤΜΗΜΑ ΙΑΤΡΙΚΗΣ, ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΗ

ΤΡΑΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΙV, ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΣΠΟΝΔΥΛΙΚΗΣ ΣΤΗΛΗΣ, ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π.Χ.ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ 2006

II. BW Koes, MW van Tulder, S Thomas, Diagnosis and treatment of low back pain, BMJ2006;332;1430-1434

 

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

 

Επιγονατιδικός τένοντας με οστικά άκρα

Παραμένει ένα ισχυρό μόσχευμα και το «gold standard» στην ανακατασκευή του συνδέσμου. Παρουσιάζει όμως συνοδά προβλήματα όπως πρόσθιο επιγονατιδικό άλγος το οποίο φθάνει στο 80 % στο γονάτισμα σύμφωνα με ορισμένες αναφορές. Εντούτοις στην πραγματικότητα μόνο ένα μικρό ποσοστό ασθενών εμφανίζει πραγματικό πρόβλημα. Έχουν αναφερθεί επίσης περιπτώσεις επιγονατιδικού κατάγματος και ρήξεις του επιγονατιδικού τένοντος κατά τη λήψη του μοσχεύματος.

Μόσχευμα ισχϊοκνημιαίων

O προβληματισμός σχετικά με το μόσχευμα αυτό αφορούσε στο παρελθόν την ισχύ του, τη στερέωση και την ενσωμάτωση του στα οστικά κανάλια. Πράγματι το απλό μόσχευμα του ισχνού ή του ημιτενοντώδους δεν εξασφαλίζει αρκετή ισχύ. Το τετραπλό όμως μόσχευμα των δύο ισχϊοκνημιαίων το οποίο είναι σήμερα σε χρήση έχει δύναμη ίση με 4108 Ν που αντιστοιχεί στο 250 % αυτής του Π.Χ.Σ. Οι σύγχρονες τεχνικές εξασφαλίζουν την ικανοποιητική στερέωση του μοσχεύματος ενώ η ενσωμάτωση του στα οστικά κανάλια του μηριαίου και της κνήμης πραγματοποιείται σε σχετικά πρώιμο στάδιο στις 8 με 12 εβδομάδες.

Η απώλεια της μυϊκής ισχύος των ισχϊοκνημιαίων μετά τη λήψη του μοσχεύματος δεν επηρεάζει ουσιαστικά τη λειτουργικότητα της άρθρωσης.

Από την ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας προκύπτει μεγαλύτερη απώλεια έκτασης και αυξημένη συχνότητα επιγονατιδομηριαίου πόνου όταν χρησιμοποιείται μόσχευμα επιγονατιδικού τένοντος. Οι ισχϊοκνημιαίοι τένοντες από την άλλη μεριά εμφανίζουν αυξημένη συχνότητα του pivot shift φαινομένου. Δεν ανευρίσκονται διαφορές μεταξύ των δύο μοσχευμάτων σε ότι αφορά το επίπεδο αθλητικών δραστηριοτήτων στις οποίες επιστρέφουν οι ασθενείς, τις λειτουργικές κλίμακες του γόνατος και τις επιπλοκές μετά από την ανακατασκευή του συνδέσμου .

Και τα δύο μοσχεύματα εμφανίζουν εξίσου καλά μακροπρόθεσμα αποτελέσματα έτσι ώστε κανένα από τα δύο δε φαίνεται να υπερέχει σχετικά με το άλλο. Έτσι και τα δύο πρέπει να χρησιμοποιούνται ανάλογα με τις ιδιαίτερες απαιτήσεις κάθε ασθενούς. Ο επιγονατιδικός τένοντας με οστικά άκρα στερεώνεται επαρκώς, έχει ικανή ισχύ και εξασφαλίζει σταθερότητα στην άρθρωση του γόνατος. Επιπλέον έχει σχετικά εύκολη λήψη. Οι ισχϊοκνημιαίοι τένοντες έχουν ένδειξη σε περίπτωση προβλημάτων από τον εκτατικό μηχανισμό ή την επιγονατιδομηριαία άρθρωση πριν τον τραυματισμό. Επίσης συστήνονται σε ασθενείς οι οποίοι για επαγγελματικούς ή θρησκευτικούς λόγους, γονατίζουν συχνά ή εργάζονται σε περιορισμένο χώρο, σε αθλητές αθλημάτων όπως η καλαθοσφαίρηση και η πετόσφαιρα τα οποία απαιτούν συχνά άλματα και σε νεαρά άτομα πριν τη σύγκλειση των επιφύσεων.

Θα λέγαμε συμπερασματικά ότι οι κύριοι παράγοντες που καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα μετά από επέμβαση για ρήξη του συνδέσμου είναι η καλή χειρουργική τεχνική και η διόρθωση κατά την εγχείρηση των  πιθανών άλλων κακώσεων  που υπάρχουν στους μηνίσκους  ως επί το πλείστον ή και αλλού  μέσα στο γόνατο   και λιγότερο το είδος του μοσχεύματος που χρησιμοποιείται.

 

Page 7 of 10