Text Size

Χρησιμές Συμβουλές

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

 
 

Η  παραισθητική μηραλγία οφείλεται σε συμπίεση του μηροδερματικού νεύρου στο σημείο που διέρχεται από το βουβωνικό σύνδεσμο, περίπου ένα εκατοστό επί της άνω πρόσθιας λαγόνιας άκανθας.

 

Μπορεί  να οφείλεται σε αίτια όπως:

· Σφικτές ζώνες όπως σε αθλητές άρσης βαρών

· Στενά αθλητικά ενδύματα  ή στενά τζιν

· Κύηση

· Παχυσαρκία (προέχουσα κοιλία)

· Αθλητές ενόργανης γυμναστικής οι οποίοι εκτελούν επαναλαμβανόμενες  κινήσεις κάμψη των ισχίων

 

             Η κλινική εικόνα χαρακτηρίζεται από παραισθησία, αιμωδίες, αίσθημα βελονών ή και   καυσαλγία κατά μήκος της πρόσθιας – έξω επιφάνειας του μηρού. Επίσης θετικό σημείο Tinel (αναπαραγωγή των συμπτωμάτων με την επίκρουση τοπικά). Ας σημειωθεί ότι το μηροδερματικό είναι αμιγώς αισθητικό νεύρο.

 

           Η θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει την αποφυγή πίεσης του νεύρου κατά μήκος του βουβωνικού συνδέσμου, απώλεια βάρους και ενίσχυση των κοιλιακών μυών. Είναι πιθανό να χρειαστεί τοπική ένεση αναισθητικού  με κορτικοειδές, ενώ η χειρουργική  αποσυμπίεση του νεύρου εφαρμόζεται όταν αποτύχει η συντηρητική αγωγή.

 

          

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

             Η  οξεία υμενίτιδα του ισχίου ( Transient synovitis of the hip ) αποτελεί την πιο συχνή αιτία επώδυνου ισχίου σε παιδιά κάτω των 10 ετών. Είναι μη ειδικά και αυτοϊώμενη  φλεγμονή. Είναι πιο συχνή στα αγόρια σε σχέση με τα κορίτσια σε συχνότητα  μεγαλύτερη 2 με 5 φορές και αφορά κυρίως παιδιά 3 -10 ετών. Η εμφάνιση σε βρέφη ή σε πολύ μεγαλύτερα παιδιά αν και είναι δυνατή είναι σπανιότερη.

            Για την αιτιολογία της πάθησης αυτής έχουν ενοποιηθεί  τραυματικά αίτια, η υπερχρησία,  η αλλεργία, καθώς και  η μόλυνση από  αμυγδαλές ή παθήσεις των ανώτερων  αναπνευστικών οδών.

            Η κλινική εικόνα χαρακτηρίζεται από  οξεία ή προοδευτική εμφάνιση πόνου στην περιοχή του ισχίου ο οποίος αντανακλά προς τη βουβωνική περιοχή και  την πρόσθια-έσω επιφάνεια του μηρού έως το γόνατο. Η πάθηση είναι δυνατόν να διαφύγει στά πρώτυα στάδια της και να θεωρηθεί σαν πρόβλημα απο το γόνατο. Η χωλότητα επίσης είναι ένα άλλο σύμπτωμα. Μπορεί να υπάρχει χαμηλή πυρετική κίνηση.

            Από το ιστορικό είναι δυνατό να καταγράφεται εν ενεργεία ή σε αποδρομή φλεγμονή  ενώ  κατά την εξέταση διαπιστώνεται περιορισμός της απαγωγής, της έκτασης και της έσω στροφής του ισχίου ενώ μπορεί να υπάρχει σύγκαμψη της άρθρωσης.

            Οι εργαστηριακές εξετάσεις είναι φυσιολογικές αλλά ο αριθμός και ο τύπος των λευκών αιμοσφαιρίων, η Ταχύτητα της Καθίζησης των Ερυθρών αιμοσφαιρίων και ο τίτλος ΑSTO πρέπει να ελέγχονται για τον αποκλεισμό μικροβιακής φλεγμονής.

            Η παρακέντηση της άρθρωσης αποκαλύπτει υγρό διαυγές, καθαρό και άσηπτο. Ο ακτινολογικός έλεγχος είναι αρνητικός για παθολογικά ευρήματα ενώ το υπερηχογράφημα μπορεί να βοηθήσει στην ανίχνευσει υγρόυ.

            Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει τη σηπτική αρθρίτιδα, την οστεοχονδρίτιδα της μηριαίας κεφαλής (Legg-Calve-Perthes), τον ρευματικό πυρετό και την νεανική ρευματοειδήςαρθρίτιδα.

            Η θεραπεία περιλαμβάνει την κατάκλιση, τον περιορισμό της δραστηριότητας του παιδιού  και την αποφυγή βάδισης, ενώ είναι δυνατό να χρειαστεί η εφαρμογή δερματικής έλξης με το ισχίο σε κάμψη. Αντιφλεγμονώδη συνήθως δεν χρειάζονται ενώ η ασπιρίνη πρέπει να αποφεύγεται. Η θερμοκρασία του σώματος πρέπει να παρακολουθείται έτσι ώστε να μην διαφύγει  μια πιθανή μικροβιακή φλεγμονή.

            Όπως αναφέρθηκε η πάθηση αυτοϊάται έτσι ώστε  σε μία έως 3 εβδομάδες μετά την προσβολή δεν υπάρχουν πλέον συμπτώματα. Υποτροπή όμως είναι δυνατή.Η επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες  επιτρέπεται  4 έως 6 εβδομάδες μετά την ύφεση των ενοχλημάτων.

 

 

Π.Π. ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ.ΟΘΟΠΑΙΔΙΚΗ. UNIVERSITY STUDIO PRESS. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.1997

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Ο ορογόνος θύλακας του ωλεκράνου επιτρέπει στο δέρμα  να ολισθαίνει πάνω από το ωλέκρανο και τον τένοντα του τρικεφάλου βραχιονίου καθώς ο αγκώνας κινείται σε κάμψη και σε έκταση.

            Ο θύλακας αυτός μορεί να διγκωθεί από συλλογή υγρού ή αίματος και να εμφανίζει χαρακτηριστική προβολή. Η ορογονοθυλακίτιδα του ωλεκράνου είναι συνήθως τραυματικής αιτιολογίας και  εκτός από  τον οξύ τραυματισμό μπορεί να οφείλεται  και σε επαναλαμβανόμενους μικροτραυματισμούς σε άτομα που στηρίζονται στους αγκώνες τους για μεγάλο χρονικό διάστημα όπως σε μαθητές, σε αυτούς  που γράφουν με τους αγκώνες πάνω στο γραφείο κ.ά.

            Στην αιτιολογία της πάθησης πρέπει να αποκλειστούν άλλες παθολογικές καταστάσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτις, η ουρική και η ψευδοουρική αρθρίτις και η φυματίωση. Επίσης η σηπτική αρθρίτις.

            Η αντιμετώπιση αρχικά είναι συντηρητική και περιλαμβάνει την εφαρμογή πάγου, την ελαστική επίδεση του αγκώνα κια την ανάπαυση καθώς επίσης την παρακέντηση και την αφαίρεση υγρού και έγχυση κορτικοστεροειδούς. Σεπερίπτωση σηπτικής προσβολής απαραίτητη είναι η καλλιέργεια του υγρού και η αντιβιοτική αγωγή ενώ μπορεί να χρειαστεί η  διενέργεια τομής και η παροχέτευση του πυώδους περιεχομένου. Τομή διενεργείται επίσης και στην περίπτωση στην οποία υπάρχουν πήγματα αίματος που δεν μπορούν να παροχετευθούν με απλή παρακέντηση.

            Σε περίπτωση υποτροπιάζουσας ορογονοθυλακίτιδας του ωλεκράνου γίνεται αφαίρεση του ορογόνου θυλάκου.

            Σε αθλητές με συχνές πτώσεις όπως σε τερματοφύλακες,  στις παγοδρομίες, την χειροσφαίρηση και την πετόσφαιρα προφυλακτικά προτείνεται  η χρησιμοποίηση ειδικών εξαρτημάτων  για την προστασία των αγκώνων.

 

 

 

Γ.Ι. ΑΜΠΑΤΖΙΔΗΣ. ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ. UNIVERSITY STUDIO PRESS. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.  1998

Δ. KOΡΡΕΣ, ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΓΚΩΝΟΣ. ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΗ-ΤΡΑΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ. ΔΕΠ Α’ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΗΣ  ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. ΑΘΗΝΑ. 2001

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Το σύνδρομο ταρσιαίου σωλήνα οφείλεται  στην πίεση του κνημιαίου νεύρου ή  και των κλάδων του καθώς αυτό διέρχεται από τον ταρσιαίο σωλήνα. Αυτός είναι ένας οστεοινώδης σωλήνας ο οποίος σχηματίζεται από το λακιδωτό σύνδεσμο  που εκτείνεται από το έσω σφυρό στο έσω όγκωμα της πτέρνας και αποτελείται από δύο πέταλα, το επιπολής και το εν τω βάθει.

            Εκτός από το κνημιαίο νεύρο το οποίο στο σημείο αυτό διαχωρίσεται στο έσω και το έξω πελματιαίο νεύρο,  από τον ταρσιαίο σωλήνα διέρχονται επίσης και άλλα ανατομικά μόρια όπως η οπίσθια κνημιαία αρτηρία με τις συνοδές φλέβες της, καθώς επίσης και οι τένοντες του οπίσθιου κνημιαίου, του μακρού καμπτήρα του μεγάλου δακτύλου και του μακρού καμπτήρα των δακτύλων.

            Για την εμφάνιση του συνδρόμου αυτού έχουν ενοχοποιηθεί τραυματισμοί  ή  και κατάγματα της περιοχής,  η μετατραυματική ίνωση, επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί όπωε σε δρομείς, χειρουργικές επεμβάσεις όπως αρθροδέσεις, παραμορφώσεις της περιοχής όπως μεγάλη βλαισότητα της πτέρνας, υπερπρηνισμός ή εξεσημασμένος υπτιασμός του οπίσθιου άκρου πόδα κ.ά. Επίσης  η υπερτροφία του απαγωγού του μεγάλου δακτύλου,  ενδοκρινολογικές διαταραχές, διαβητική νευροπάθεια, ρευματοειδής αρθρίτις και σπανιότερα, λιπώματα, γάγγλια ή νευρινώματα.

            Η πάθηση μπορεί να είναι αμφοτερόπλευρη  ιδιάιτερα σε περιπτώσεις ενδοκρινικών διαταραχών και συνοδού νευροπάθειας.

           Χαρακτηρίζεται  από  πόνο  στο πέλμα ο οποίος μπορεί να αρχίζει από την   περιοχή πίσω και κάτω από το έσω σφυρό και ο οποίος μπορεί να έχει καυστικό ή νυγμώδη χαρακτήρα. Η παρουσία παραισθησιών  στο πέλμα καθώε επίσης υπαισθησία στην περιοχή κατανομής του κνημιαίου νεύρου είναι συχνή ενώ ο πόνος μπορεί να είναι νυκτερινός. Χειροτερεύει με τη βάδιση , το τρέξιμο,  ή την παρατεταμένη ορθοστασία και βελτιώνεατι με την ανάπαυση, την ελαφρά μάλαξη και  την ανύψωση του κάτω άκρου.

            Για την επιβεβαίωση του συνδρόμου χρήσιμο είναι το ηλεκτρομυογράφημα και  η  μέτρηση της αγωγιμότητας του κνημιαίου νεύρου.

            Η θεραπεια είναι κατ’αρχήν συντηρητική με αντιφλεγμονώδη, τοπική ένεση με κορτικοειδές και τοπικό αναισθητικό, ορθωτικά πέλματα και κατάλληλα υποδήματα.

            Σε περίπτωση αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής  γίνεατι διάνοιξη του λακιδωτού συνδέσμου και χειρουργική απελευθέρωση του κνημιαίου νεύρου.

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Τα ερεθίσματα από τον εξωτερικό κόσμο και από το εσωτερικό του σώματος γίνονται αντιληπτά με ειδικές αισθητικές νευρικές απολήξεις ή υποδοχείς.Οι μηχανοϋποδοχείς είναι οι αισθητικοί εκείνοι υποδοχείς που βρίσκονται στο δέρμα, στον αρθρικό θύλακο, στους συνδέσμους  και στις μυοτενόντιες κατασκευές και οι οποίοι αναποκρίνονται στην μηχανική παραμόρφωση.

Αν και η ύπαρξη μηχανοϋποδοχέων  και ο πιθανός τους ρόλος στην λειτουργία του γόνατος είχε συζητηθεί περισσότερο από 100 χρόνια πριν, μόλις το 1984  έγινε από τον Shultz  η πρώτη εμπεριστατωμένη περιγραφή τους στον ανθρώπινο Πρόσθιο Χιαστό Σύνδεσμο. Αναγνωρίστηκαν 2 τύποι υποδοχέων.  Ο τύπος ΙΙΙ κατά Freeman  και  Wyke  και ελεύθερες νευρικές απολήξεις.

Ακολούθησαν περισσότερο λεπτομερείς περιγραφές. Τρία είδη μηχανοϋποδοχέων με διαφορετικά μορφολογικά χαρακτηριστικά έχουν αναγνωριστεί στον Π.Χ.Σ. από τους Schutte et al: Δύο είδη τελικών οργάνων του Ruffini καθώς επίσης και σωμάτια του Paccini. Αναγνωρίζεται επίσης στηνεργασία αυτή  ένας μικρότερος αριθμός τελικών νευρικών απολήξεων.

 Οι υποδοχείς των χιαστών συνδέσμων χαρακτηρίζονται  σύμφωνα με την συμπεριφορά τους σαν στατικοί ή δυναμικοί μηχανοϋποδοχείς. Ανάλογα με την θέση που κατέχει ο υποδοχέας παρέχει πληροφορίες σχετικά με την ενδοαρθρική πίεση,  την θέση της άρθρωσης, και την ταχύτητα και την απόσταση της κίνησης.

     Τα σωμάτια του Pacini είναι ταχέως πρασαρμοζόμενοι υποδοχείς και παρουσιάζουν χαμηλό ουδό για τα μηχανικά ερεθίσματα. Είναι ανενεργείς όταν η άρθρωση είναι ακινητοποιημένη και όταν η άρθρωση στρέφεται με σταθερή ταχύτητα και δραστηριοποιούνται όταν αυτή επιταχύνεται ή επιβραδύνεται. Έτσι τα σωμάτια του Pacini χαρακτηρίζονται ως δυναμικοί μηχανοϋποδοχείς.

Τα  τελικά όργανα του Ruffini είναι παρόμοια με τα όργανα του Golgi και αντιπροσωπεύουν τον μεγαλύτερο αριθμό μηχανοϋποδοχέων του Π.Χ.Σ. Χαρακτηρίστηκαν σαν στατικοί υποδοχείς επειδή παρουσιάζουν βραδεία προσαρμογή στα ερεθίσματα και χαμηλό ουδό ερεθισμού. Οι υποδοχείς αυτοί θεωρείται ότι ενεργοποιούνται όταν η άρθρωση φθάνει στο τελικό εύρος της κίνησης της Σε αντίθεση με τα σωμάτια του Pacini  τα οποία είναι ευαίσθητα στην συμπίεση, τα τελικά όργανα του Ruffini πιστεύεται ότι είναι υποδοχείς διάτασης

      Οι ελεύθερες νευρικές απολήξεις ενεργοποιούνται σε μη φυσιολογική παραμόρφωση της άρθρωσης και με την επίδραση χημικών παραγόντων όπως μεσολαβητές φλεγμονής πχ ισταμίνη, βραδυκινίνη και προσταγλανδίνες.

      Το εκτεταμένο ενδοσυνδεσμικό αυτό νευρικό δίκτυο του προσθίου χιαστού συνδέσμου αντιστοιχεί σε ποσοστό ίσο με 1 % του συνολικού όγκου του. Εκτός από τον Π.Χ.Σ. μηχανοϋποδοχείς έχουν περιγραφεί επίσης στον οπίσθιο χιαστό σύνδεσμο, στον  αρθρικό θύλακο, στον  έξω πλάγιο  και έσω πλάγιο σύνδεσμο, στους μηνίσκους  στην περιφερική μοίρα της λαγονοκνημιαίας ταινίας και το υποεπιγονατιδικό λιπώδες σώμα.

         Οι υποδοχείς αυτοί διακρίνονται σε αρθρικούς (σωμάτια Ruffini, σωμάτια Pacini, αρθρικές απολήξεις Golgi-Mazzoni και ελεύθερες νευρικές απολήξεις) και μυοτενόντιους  μηχανουποδοχείς (μυϊκή άτρακτος, τενόντια όργανα Golgi) και διεγείρονται υπό διαφορετικές συνθήκες κίνησης και φόρτισης της άρθρωσης.

       

      Σαν συμπέρασμα οι μηχανοϋποδοχείς  του γόνατος φαίνεται ότι έχουν σημαντική συνεισφορά στην επίτευξη της δυναμικής σταθερότητας της άρθρωσης , ο ρόλος της οποίας δεν πρέπει να υποτιμάται στην διατήρηση  της φυσιολογικής λειτουργικότητας της άρθρωσης. Η κάκωση μάλιστα των μηχανοϋποδοχέων του συνδέσμου μετά από ρήξη του Πρόσθιου Χιαστού συμβάλει στην απώλεια του νευρομϋικού ελέγχου και  δυναμική αστάθεια της άρθρωσης.

 

 Α. Γ. ΑΓΓΟΥΛΕΣ

“Η ΙΔΙΟΔΕΚΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΘΙΟΥ ΧΙΑΣΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΜΕ ΜΟΣΧΕΥΜΑ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΔΙΚΟΥ ΤΕΝΟΝΤΟΣ ΜΕ ΟΣΤΙΚΑ ΑΚΡΑ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΥΤΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΗΣΗ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΟΣ ΙΣΧΙΟΚΝΗΜΙΑΙΩΝ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ" ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ, ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΟΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, ΑΘΗΝΑ 2010

 

Page 5 of 10