Text Size

Χρησιμές Συμβουλές

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Τενοντίτις των εκτεινόντων μυών του χεριού
Είναι πιο συχνή, όταν ο καιρός είναι πιο κρύος, όπως στους πρώτους μήνες της άνοιξης με την έναρξη της εντατικής προπόνησης. Συνοδεύεται από πόνο στα χέρια και κριγμό κατά την κίνηση του καρπού. Τα χέρια πονάνε όχι μόνο κατά τη διάρκεια της προπόνησης, αλλά και σε απλές δραστηριότητες όπως στο γράψιμο.
Για την αντιμετώπιση της επώδυνης αυτής κατάστασης χρησιμοποιούνται ελαστικοί νάρθηκες με μεταλλικά ελάσματα που ακινητοποιούν τον καρπό, αντιφλεγμονώδη φάρμακα και θεραπεία με πάγο.
Αν οι ενοχλήσεις επιμένουν μπορεί να χρειαστεί τοπικές ενέσεις με κορτικοειδές. Προαιρετικά, οι κωπηλάτες καλό είναι να φοράνε τον κατάλληλο εξοπλισμό όπως μπλούζες με μακριά μανίκια ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι πιο ψυχρός.

Κατάγματα κοπώσεως πλευρών
Τα κατάγματα κοπώσεως (stress fractures) των πλευρών είναι συχνή στους κωπηλάτες. Έχει υπολογιστεί ότι ποσοστό ίσο με 8-16% σε επαγγελματίες αθλητές καταγράφονται τέτοια κατάγματα, κυρίως στο μέσο και το οπίσθιο τριτημόριο της πλευράς. Οι τραυματισμοί αυτοί είναι μάλιστα συχνότεροι σε παρουσία μειωμένης κινητικότητας των αρθρώσεων, σε παρεκλίσεις τις σπονδυλικής στήλης και σε έλλειψη βιταμίνης D.
Τα κατάγματα αυτά πολλές φορές δεν είναι αντιληπτά στην απλή ακτινογραφία και μπορεί να χρειαστούν περισσότερο έλεγχο, όπως με σπινθηρογράφημα οστών. Κλινικά, συνοδεύονται από οξύ πόνο στο πλευρό που χειροτερεύει με το βήχα, τη βαθειά εισπνοή και την αλλαγή θέσης, όπως στο γύρισμα στο κρεβάτι.
Η αντιμετώπιση τους περιλαμβάνει την αποχή από την προπόνηση για δύο εβδομάδες και τη σύγχρονη λήψη αναλγητικών, ενώ η επιστροφή στην αθλητική αυτή δραστηριότητα πρέπει να γίνεται σταδιακά και με αργό ρυθμό.
Προληπτικά συστήνεται η ενδυνάμωση μυικών ομάδων, όπως ο πρόσθιοι οδοντωτοί και οι εκτείνοντες των κάτω άκρων, η διάταση των ραχιαίων μυών, η διατήρηση ικανοποιητικής κινητικότητας στα ισχία, η προοδευτική προπόνηση με εργομετρικό εξοπλισμό και η πρόσληψη συμπληρωμάτων ασβεστίου και βιταμίνης D.

Οσφυαλγία
Η περιοχή της μέσης εμφανίζει συχνά άλγος στους αθλητές της κωπηλασίας εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων κινήσεων της μεγάλης κάμψης και της στροφής στην περιοχή της οσφύος.
Για τους ερασιτέχνες αθλητές, όπως αυτούς που συμμετέχουν σε ομάδες πανεπιστημίων του εξωτερικού, η προπόνηση σε εργομετρικό εξοπλισμό μεγαλύτερη των 30 λεπτών, καθώς και η προπόνηση με βάρη θεωρούνται ότι συνεισφέρουν στην εμφάνιση οσφυαλγίας.
Διάφορες παθολογικές καταστάσεις ενοχοποιούνται για την εμφάνιση των ενοχλήσεων στη μέση των κωπηλατών, όπως η σπονδυλολίσθηση, η δυσλειτουργία των ιερολαγόνιων αρθρώσεων και η κήλη του μεσοσπονδύλιου δίσκου.
Η αντιμετώπιση είναι συνήθως συντηρητική με περιορισμό της δραστηριότητας, φυσικοθεραπεία και ενδυνάμωση των μυών του κορμού.

Γοναλγία
Στην κωπηλασία το γόνατο κινείται σε όλο το εύρος της τροχιάς του και δέχεται φορτία με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση στην πλήρη έκταση του γόνατος. Εξαιτίας της επιβάρυνσης αυτής εμφανίζεται σε μεγάλο ποσοστό επιγονατιδομηριαίος πόνος. Η παθολογική αυτή κατάσταση είναι μάλιστα είναι πιο συχνή στις γυναίκες. Ο πόνος στο γόνατο αναπαράγεται εκτός από την κωπηλασία και σε άλλες δραστηριότητες όπως στο τρέξιμο και στην άρση βαρών.
Η θεραπεία περιλαμβάνει την ενδυνάμωση του τετρακεφάλου και ιδιαίτερα του έσω πλατύ, ενώ στην οξεία φάση συστήνεται η τοποθέτηση πάγου.
Εκτός από τον πόνο στην πρόσθια επιφάνεια του γόνατος ενοχλήσεις μπορούν να υπάρχουν και στην έξω πλάγια επιφάνεια του γόνατος στην περίπτωση του συνδρόμου τριβής της λαγονοκνημιαίας ταινίας. Συχνότερο είναι το πρόβλημα όταν υπάρχει ραιβογονία.
Τα κατάλληλα υποδήματα συμβάλουν στην πρόληψη. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει την παγοθεραπεία και τις διατάσεις των κάτω άκρων, καθώς και την προοδευτική επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα.

www.dailygoal.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Η χώρα μας διαθέτει μία τεράστια ακτογραμμή και κάθε χρόνο ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων και ξένων επισκεπτών της πατρίδας μας ασχολείται με τα θαλάσσια αθλήματα. Από το απλό κολύμπι ως τα πιο σύνθετα και απαιτητικά θαλάσσια σπορ όπως το σκι, το τζετ σκι, η ιστιοσανίδα ή η ιστιοπλοΐα.
Δυστυχώς τα αθλήματα αυτά όταν δεν τηρούνται οι ιδιαίτεροι κανόνες ασφαλείας για κάθε περίπτωση, συνοδεύονται από ένα αριθμό ατυχημάτων τα οποία μπορούν να προκαλούν από μικροτραυματισμούς έως και σοβαρούς τραυματισμούς.
Έχει υπολογιστεί ότι το 10 % αυτών που συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες, οι οποίες σχετίζονται με το υγρό στοιχείο θα υποστούν κάποιο τραυματισμό, ευτυχώς μικρού βαθμού συνήθως. Σε ποσοστό όμως ίσο με 1% ο τραυματισμός χαρακτηρίζεται ως σοβαρός.
Οι παθολογικές καταστάσεις που σχετίζονται με το υδάτινο στοιχείο είναι συνήθως:
1. Μετατραυματικές τενοντίτιδες (ώμος, γόνατο κ.ά.).
2. Μυϊκές θλάσεις.
3. Μυϊκές κράμπες από ηλεκτρολυτικές διαταραχές.
4. Διαστρέμματα-Κατάγματα.
5. Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από το ιστίο της ιστιοσανίδας ή από βουτιές.
6. Κακώσεις αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης από βουτιές.
7. Πνιγμός.

Η πρόληψη τραυματισμών στη θάλασσα είναι καθήκον όλων όσων ασχολούνται με τα σπορ σε υδάτινο περιβάλλον ανεξάρτητα από την ένταση και τη συχνότητα της ενασχόλησης τους με αυτά. Απαιτούνται:
1. Επαρκής εξοπλισμός και συντήρηση αυτού.
2. Ειδικό σωσίβιο σε όλα τα αθλήματα, όπου αυτό απαιτείται (πχ ιστιοπλοΐα, θαλάσσιο σκι).
3. Κανόνες ασφαλείας για κάθε άθλημα ξεχωριστά. Για παράδειγμα οι λιγότερο έμπειροι δεν θα πρέπει να κάθονται κοντά στο κεντρικό πανί του σκάφους στην ιστιοπλοΐα ή στο θαλάσσιο σκι όταν το ταχύπλοο πλησιάζει τον σκιέρ που έχει πέσει στο νερό πρέπει αυτό να σβήνει τη μηχανή.
4. Να μην εκτίθεστε σε ακραίες περιβαντολογικές συνθήκες. Να ενημερώνεστε για τον καιρό.
5. Αποφυγή έκθεσης στον ήλιο από τις 12:00μ. έως τις 4μμ και προστασία (αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας, καπέλο, γυαλιά).
6. Ποτέ αλκοόλ στη θάλασσα. Η κατανάλωση αλκοόλ συνδυάζεται με αυξημένα ατυχήματα από βουτιές ιδιαίτερα σε νεαρά άτομα.
7. Να μη βουτάτε σε αβαθή και άγνωστα νερά.

  • Ποτέ δεν κολυμπάμε με γεμάτο στομάχι. Μπάνιο κάνουμε τέσσερις ώρες μετά το γεύμα.
  • Επαρκής προπόνηση.
  • Συχνά διαλείμματα για να αποφεύγονται οι κακώσεις από υπέρχρηση.
  • Επαρκής πρόσληψη υγρών και όχι παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο για να αποφεύγονται οι μυϊκές κράμπες.
  • Άμεση ιατρική βοήθεια σε περίπτωση τραυματισμού και βασικές γνώσεις πρώτων βοηθειών και καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης από όσο το δυνατό περισσότερα άτομα τα οποία βρίσκονται κοντά σε αθλούμενους σε υδάτινο στοιχείο.

www.dailygoal.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Ο αιφνίδιος θάνατος κατά τη διάρκεια αθλητικής δραστηριότητας σε φαινομενικά υγιείς αθλητές αποτελεί, αναμφίβολα, ένα δραματικό γεγονός με εξαιρετικά δυσάρεστες συνέπειες. Το συγκεκριμένο θέμα προβληματίζει τις ποδοσφαιρικές αρχές (FIFA, UEFA), οι οποίες έχουν αναλάβει τη σύσταση ειδικών επιτροπών, ώστε να αντιμετωπιστεί στον υπέρτατο βαθμό το φαινόμενο. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων αποδίδεται σε καρδιακή αρρυθμία, σε άτομα τα οποία έχουν συχνά κάποια συγγενή καρδιακή ανωμαλία άγνωστη μέχρι τη στιγμή της εμφάνισης του επεισοδίου.
Κατά την άσκηση αθλητικής δραστηριότητας λαμβάνουν χώρα διάφορες απαραίτητες καρδιαγγειακές προσαρμογές ανάλογα με τον τύπο της άσκησης και το φύλο του αθλητή.
Σε περίπτωση κάποιας προϋπάρχουσας παθολογικής κατάστασης το καρδιαγγειακό σύστημα αποτυγχάνει να προσαρμοστεί στις αυξημένες απαιτήσεις της άσκησης
Τα αίτια του αιφνίδιου θανάτου αποδίδονται σε καρδιαγγειακά αίτια σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό κατά 95,3% και μάλιστα σε διαταραχή του κοιλιακού καρδιακού ρυθμού στο 88%.

Τα πιο κοινά αίτια αιφνιδίου θανάτου είναι:
1. Η υπερτοφική καρδιοπάθεια η οποία είναι η πιο συχνή καρδιακή αρυθμία σε άτομα νεώτερα των 35 ετών.
2. Δεξιά κοιλιακή δυσπλασία.
3. Ιδιοπαθής αριστερή κοιλιακή δυσπλασία.
4. Δυσπλασίες των στεφανιαίων αγγείων.
5. Νεανική Αθηροσκλήρυνση.
6. Σύνδρομο Farfan.
7. Αθηροσκλήρυνση των στεφανιαίων αρτηριών σε άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 35 ετών.

Για την τελευταία περίπτωση πρέπει να σημειωθεί ότι η τακτική άσκηση πριν η και μετά από κάποιο επεισόδιο εμφράγματος του μυοκαρδίου αποτελεί προστατευτικό παράγοντα που μειώνει τόσο την πιθανότητα θανάτου όσο και εμφάνισης νέου εμφράγματος.
Η πρόληψη αυτού του τραγικού γεγονότος της ξαφνικής απώλειας ενός νέου ατόμου στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ζωτικής σημασίας.
Στην κατεύθυνση αυτή συμβάλλει ο λεπτομερής έλεγχος όλων όσων συμμετέχουν στον αθλητισμό με πλήρη καρδιολογικό και παθολογικό έλεγχο με τη βοήθεια ηλεκτροκαρδιογραφήματος, υπερηχογραφήματος καρδιάς και εργαστηριακών εξετάσεων. Επίσης η εκπαίδευση τόσο των αθλητών όσο και όλων όσων συμμετέχουν στην προπόνηση τους, την αποθεραπεία τους (φυσικοθεραπευτές κτλ). Στο χώρο των αθλητικών δραστηριοτήτων πρέπει παντοτε να βρίσκεται εκπαιδευμένο Ιατρικό και παραιατρικό προσωπικό ενώ η πρόσβαση σε οργανωμένες ιατρικές μονάδες πρέπει να είναι άμεση και χωρίς εμπόδια.

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Ο βελονισμός αποτελεί μια πανάρχαια εναλλακτική μέθοδο θεραπείας με ιστορία 2.500 χιλιάδων χρόνων η οποία αποτελεί ανασπόσπαστο κομάτι της παραδοσιακής κινέζικης ιατρικής.

Αν και στη χώρα αυτή εφαρμόζεται σαν η κύρια θεραπευτική μέθοδος για μια μεγάλη σειρά παθήσεων, στη δυτική σύχρονη ιατρική μόλις τις τελευταίες δεκαετίες έγινε αποδεκτή με συνεχώς όμως αυξανόμενο ρυθμό και με μεγάλο παγκόσμιο επιστημονικό ενδιαφέρον.

Η παραδοσιακή κινέζικη ιατρική αντιμετωπίζει το ανθρώπινο σώμα σαν ολότητα και με τη βοήθεια λεπτών βελονών οι οποίες τοποθετούνται σε καθορισμένα σημεία για κάθε μία πάθολογική κατάσταση ( τα οποία βρίσκονται κατά μήκος των μεσημβρινών) επιχειρεί να επιτύχει την ισορροπία της ενέργειας στο σώμα και την αποκατάσταση της υγείας.

Κατά την παραδοσιακή θεώρηση του βελονισμού τα ευεργητικά του αποτελέσματα επιτυγχάνονται μέσω του de qi (ντε τσι) της επίδρασης δηλαδή που έχει η τοποθέτηση της βελόνας στο συγκεκριμένο βελονιστικο σημείο στο qi (τσι) ή αλλιώς στη ζωτική ενέργεια η οποία έχει διαταραχθεί όταν υπάρχει κάποιες παθολογικής κατάστασης. Ο παραδοσιακός βελονισμός στοχεύει στην εξασφάλισης ισορροπίας και αρμονίας μεταξύ των δύο αντίθετων, αλληλοεξουδετερόμενων αλλά και αλληλοσυμπληρόμενων δυνάμεων του Yin (Γιν) και Yang (Γιανγκ) η διαταραχή των οποίων είτε αυτή είναι αύξηση είτε ελάττωση προκαλεί την ασθένεια.

Η δυτική σύγχρονη σκέψη αποδίδει τα ιδιαίτερα ευεργετικά αποτελέσματα του βελονισμού σε επιστημονικά στηριζόμενες νευροφυσιολογικές θεωρείες.

Η αλήθεια είναι ότι τα βελονιστικά σημεία είναι διασκορπισμένα στην πλεοψηφία τους σε σημεία της επιφάνειας του σώματος που στην πλειοψηφία τους είναι πολύ κοντά σε περιφερικά νεύρα και χαρακτηρίζονται από τη χαμηλή αντίσταση του δέρματος στα σημεία αυτά και το υψηλό δυναμικό ενέργειας που δημιουργείται από τον ερεθισμό τους. Τα σημεία αυτά βρίσκονται κυρίως στα άνω και κάτω άκρα αλλά και στην ραχιαία κυρίως και λιγότερο την κοιλιακή επιφάνεια του κορμού, το πρόσωπο και το αυτί.

Η επικρατούσα θεωρεία για την αποτελεσματικότητα της μεθόδου είναι ότι η εφαρμογή του βελονισμού προκαλεί την απελευθέρωση ενδογενών οπιοειδών μέσω των Αδ, και C προσαγωγών αισθητικών ινών και της μεταβίβασης στο κεντρικό νευρικό σύστημα των ερεθισμάτων που ασκούνται από τις βελόνες. Σε πειραματικές εργασίες βρέθηκε ότι ο βελονισμός αυξάνει τις ποσότητες της ενδορφίνης-1, βήτα ενδορφίνης, εγκεφαλίνης, σεροτονίνης και ντοπαμίνης στο πλάσμα του αίματος και τους εγκεφαλικούς ιστούς. Οι ουσίες αυτές προκαλούν αναλγησία, ενώ έχουν αντικαταθλιπτικές και ηρεμιστικές ιδιότητες και θετική επίδραση στην αποκατάσταση της νευρικής λειτουργίας. Ενισχύουν επισης την ανοσία και προκαλούν λιποδιάλυση.

Ο βελονισμός φαίνεται να έχει επίσης άμεση επίδραση στον υποθάλαμο του εγκεφάλου και το εγκεφαλικό στέλεχος. Με αυτό τον τρόπο έχει τελικά επίδραση στο συμπαθητικό σύστημα και στα αποτελέσματα της δράσης του (πχ μέσω της απελευθέρωσης κορτιζόλης).

Η μέθοδος έχει εφαρμοστεί με επιτυχία στην αντιμετώπιση του οξέος και του χρόνιου πόνου όπως σε μετεγχειρητικές καταστάσεις. Σαν αναλγητική μέθοδος έχει εφαρμοστεί επίσης σε περιπτώσεις αυχεναλγίας και οσφυαλγίας αλλά και σε διάφορες άλλες παθολογικές καταστάσεις που αφορούν το μυοσκελετικό σύστημα όπως η επικονδυλίτιδα του αγκώνα, η τενοντίτιδα του ώμου, η οστεοαρθρίτιδα των γονάτων, το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα και η ινομυαλγία. Επίσης μπορεί να βοηθήσει ασθενείς με ημικρανία-κεφαλαγίες, νευραλγία του τριδύμου, μετεγχειρητική ναυτία, εξαρτήσεις από τσιγάρο ή αλκοόλ, στην παχυσαρκία και σε διάφορα ψυχολογικά προβλήματα όπως φοβίες ή κατάθλιψη. Ακόμη εφαρμόζεται σε ασθενείς με αναπνευστικά προβλήματα όπως βρογχικό άσθμα και σε νευρολογικές παθήσεις όπως η ημιπληγία χωρίς η χρήση του να περιορίζεται μόνο σε αυτά.

Η εφαρμογή του βελονισμού σήμερα εκτός από την τοποθέτηση των κλασσικών βελονών περιλαμβάνει την εφαρμογή βελονισμού και με τη χρήση συσκευών ηλεκτροβελονισμού ή Laser.

H εφαρμογή του βελονισμού εμπεριέχει οποσδήποτε κάποιους κινδύνους και αν και το ποσοστό των επιπλοκών της μεθόδου είναι μικρό εντούτοις πρέπει να εφαρμόζεται μόνο από εξειδικευμένους ιατρούς που διαθέτουν εμπειρία και έχουν εκπαιδευθεί στην Βελονοθεραπεία, όπως ρητά ορίζει και ο νόμος και μόνο όταν υπάρχουν τεκμηριωμένες ενδείξεις.

Επιπλοκές που συνδέονται με το βελονισμό είναι η επιδείνωση του πόνου, η θραύση των βελονών, οι τραυματισμοί ιστών συνήθως μικρής έκτασης μέχρι δημιουργίας πνευμοθώρακα από ακατάλληλη τοποθέτηση βελονών. Με τη σωστή τεχνική και τη χρήση αποστειρωμένων βελονών μίας χρήσης σήμερα έχει ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος τοπικής μόλυνσης, εμφάνισης σηπτικής αρθρίτιδας, ενδοκαρδίτιδας ή οστεομυελίτιδας ή και μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών όπως η ηπατίτιδα Β αν και θεωρητικά ο κίνδυνος αυτός είναι υπαρκτός.

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

‘Ενας αξιοσημείωτος αριθμός κακώσεων από υπέρχρηση στην περιοχή της ποδοκνημικής άρθρωσης και τον άκρο πόδα καταγράφεται σαν αποτέλεσμα επανελειμμένων μικροτραυματισμών κατά τη διάρκεια αθλητικών κυρίως δραστηριοτήτων. Ιδιαίτερα η αυξημένη δραστηριότητα σε αθλήματα αντοχής συνδιάζεται με προβλήματα τέτοιου είδους από την περιοχή. Ας σημειωθεί ότι κακώσεις στην ποδοκνημική και τον άκρο πόδα καταγράφονται σε ποσοστό 30 έως 50 % σε αθλητές δρόμου σαν αποτέλεσμα της συγκέντρωσης των φορτίων η οποία οδηγεί στην εγκατάσταση παθολογίας από υπέρχρηση.

Διάφορα ανατομικά στοιχεία εμπλέκονται σε αυτή την παθολογία όπως μύες και τενοντες, ορογόνοι θύλακες, απονευρώσεις, νεύρα, σύνδεσμοι και οστά. Επίσης μια σημαντική σειρά διαφορετικών παθολογιών συπεριλαμβάνεται στις κακώσεις από υπέρχρηση στην περιοχή, όπως η τενοντίτιδα του Αχιλλείου τένοντος, η τενοντίτιδα του προσθίου και του οπισθίου κνημιαίου μυός, οι δυσλειτουργίες των περονιαίων μυών (τενοντίτιδες, ρήξεις, εξάρθρημα), η ορογοναθυλακίτιδα του αχιλλείου τένοντος, η παραμόρφωση Haglund, η πελματιαία απονευρωσίτιδα, η αποφυσίτιδα της πτέρνας (νόσος του Sever), η οστεοχονδρίτιδα του σκαφοειδούς του ταρσού (νόσος Kohler), η οστεοχονδρίτιδα της κεφαλής του 2ου μεταταρσίου (νόσος του Freiberg) και τα σύνδρομα συμπίεσης των περιφερικών νεύρων.

Για την εμφάνιση των κακώσεων αυτών ενοχοποιείται η συμμετοχή διαφόρων εξωγενών και ενδογενών παραγόντων. Παράδειγμα ενδογενών παραγόντων αποτελούν ο υπερπρηνισμός του άκρου πόδα, η ραιβοιϊπποποδία και η ανισοσκελία ενώ εξωγενείς παράγοντες μπορούν να είναι τα ακατάλληλα υποδήματα, η έλλειψη προπόνησης και περιβαντολογικοί παράγοντες όπως το έδαφος στο οποίο εκτελείται η αθλητική δραστηριότητα και οι κλιματολογικές συνθήκες.

Η αντιμετώπιση των κακώσεων αυτών από υπέρχρηση στοχεύει κατ’αρχήν στην εξάλλειψη των αιτιών οι οποίες τα δημιουργούν με ιδιαίτερη έμφαση στην κατεύθυνση της πρόληψης και είναι κυρίως συντηρητική με την φυσικοθεραπεία να έχει τον σημαντικότερο ρόλο σε συνεργασία με άλλα μέσα όπως ορθωτικά κτλ. Η χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας από εξειδικευμένους στις κακώσεις αυτές Ορθοπαιδικούς ενώ συνοδεύεται από το κατάλληλο φυσικοθεραπευτικό μετεγχειρητικό πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ιδιαίτερες απαιτήσεις κάθε ασθενούς.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Αμπατζίδης Γ. Αθλητικές Κακώσεις. University Studio Press. Θεσσαλονίκη, 1998.

2. Baxter DE, Zingas C: The foot in running. J Am Acad Orthop Surg. 3:136-14, 1995.

3. Bouysset M. Bone and Joint Disorders of the Foot and Ankle. Springer-Verlag. Βerlin Ηeidelberg New York, 1998.

4. Jozsa L, Kannus P.Human Tendons. Anatomy, Physiology , and Pathology. Human Kinetics, 1997.

5. Selmani E, Gjata V, Gjika E. Current Concepts Review:Peroneal Tendon Disorders. Foot Ankle Int 2006. 27 (3):221-228, 2006.

 

Page 3 of 10