Text Size

Χρησιμές Συμβουλές

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

 

Τα αιμοπετάλια εκτός από τη γνωστή τους ιδιότητα της  συμμετοχής στο   μηχανισμό  της αιμόστασης και στη δημιουργία του θρόμβου διαθέτουν επίσης ένα σημαντικό αριθμό αυξητικών παραγόντων οι οποίοι διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στη διαδικασία της επούλωσης των ιστών που έχουν υποστεί κάποια βλάβη. Οι αυξητικοί αυτοί παράγοντες όπως ο  ινσουλινοειδής  αυξητικός παράγοντας (IGF-1), ο τροποποιητικός (TGF), ο αιμοπεταλιακός (PDGF), καθώς επίσης  ο ενδοθηλιακός αυξητικός παράγοντας των αγγείων, ο επιδερμοειδής (EGF) και ο  βασικός αυξητικός παράγοντας των ινοβλαστών (b-FGF)  είναι μικρά πεπτίδια τα οποία συνδέονται με υποδοχείς της κυτταρικής μεμβράνης και διεγείρουν μια σειρά βιολογικών μηχανισμών.

Έτσι τα αιμοπετάλια μέσω των πρωτεινών αυτών συμβάλλουν στην αγγειογένεση,  την επιθηλιοποίηση καθώς στην κυτταρική διαφοροποίηση και την  παραγωγή εξωκυττάριας ουσίας και στον πολλαπλασιασμό των  ενδοθηλιακών κυττάρων και των ινοβλαστών, την παραγωγή κολλάγόνου  και την ανακατασκευή των ιστών.

Η μέθοδος της ένεσης πλούσιου σε αιμοπετάλια  αυτόλογου αίματος έχει χρησιμοποιηθεί με ικανοποιητικά ποτελέσματα σε μια σειρά παθήσεων του μυοσκελετικού συστήματος όπως η τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα, η τενοντίτιδα του στροφικού πετάλου του ώμου και του αχίλλειου τένοντα, η  έξω και έσω επικονδυλίτιδα του αγκώνα, η πελματιαία απονευρωσίτιδα,  η τενοντίτιδα De Quervain, καθώς επίσης τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται  όλο και περισσότερο σε παθήσεις του αρθρικού  χόνδρου και  στην οστεοαρθρίτιδα του γόνατος ιδιαίτερα σε πρώιμα στάδια και σε νεότερα άτομα καθώς και σε συνδεσμικές κακώσεις της άρθρωσης.

Η διαδικασία είναι σχετικά απλή και περιλαμβάνει τη λήψη ποσότητας μερικών   κυβικών εκατοστών  αίματος  από το ασθενή το οποίο στη συνέχεια φυγοκεντρείται για μερικά λεπτά. Το πλάσμα το οποίο λαμβάνεται με αυτή τη διαδικασία περιέχει συγκέντρωση αιμοπεταλίων  αυξημένη κατά 3-5 φορές  σε σχέση με το φυσιολογικό αίμα. Έτσι το φυγοκεντρημένο αυτό πλάσμα περιέχει επίσης και αυξημένη ποσότητα αυτόλογων αυξητικών παραγόντων τις επουλωτικές ιδιότητες των οποίων εκμεταλλεύεται η τεχνική του πλούσιου σε αιμοπετάλια ενέσιμου πλάσματος (PRP).

Το φυγοκεντρημένο αίμα υπό άσηπτες συνθήκες, συνήθως μετά από εφαρμογή μικρής ποσότητας τοπικής αναισθησίας εισάγεται με ένεση στην πάσχουσα περιοχή πχ στον τένοντα ο οποίος έχει διαγνωσθεί με  χρόνια τενοντίτιδα. Η εισαγωγή του πλούσιου σε αιμοπετάλια πλάσματος μπορεί να γίνει και με  τη βοήθεια μηχανήματος υπερήχων και  η θεραπεία   μπορεί να επαναληφθεί αλλά συνήθως  απαιτούνται  πολύ λίγες επαναλήψεις αφού η  θεραπευτική  δράση της μεθόδου  είναι παρατεταμένη.

Εφόσον τηρούνται αυστηρά άσηπτες συνθήκες στην εφαρμογή της τεχνικής  δεν αναφέρονται ιδιαίτερες επιπλοκές.

Αντενείξεις της μεθόδου  αποτελούν  η παρουσία μικροβιακής  επιμόλυνσης , η αντιπηκτική αγωγή και οι διαταραχές της πηκτικότητας του αίματος του ασθενούς.

Η λήψη  αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για τις επόμενες από την εφαρμογή της μεθόδου μέρες ή και λίγες εβδομάδες  καλό είναι να αποφεύγεται αφού θεωρείται ότι μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Αν χρειαστεί μπορούν να χορηγηθούν  στόν ασθενή  απλά αναλγητικά ενώ η επιστροφή στην φυσιολογική δραστηριότητα είναι προοδευτική.

ΠΗΓΗ:http://www.healthview.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Το σύνδρομο διασταύρωσης ή αλλιώς «καρπός των κωπηλατών» οφείλεται σε φλεγμονή του κοινού ορογόνου ελύτρου του μακρού απαγωγού και του βραχέος εκτείνοντας του αντίχειρα, στη θέση διασταύρωσης του με τους τένοντες του μακρού και του βραχέος κερκιδικού εκτείνοντος τον καρπό. Οφείλεται δηλαδή στην τριβή των τενόντων μεταξύ του 1ου και του 2ου διαμερίσματος των εκτεινόντων της πηχεοκαρπικής.

Είναι μια κάκωση από υπέρχρηση που οφείλεται σε επαναλαμβανόμενες κινήσεις έκτασης του καρπού σε αθλήματα όπως η κωπηλασία, το κανόε καγιάκ και η άρση βαρών.

Κλινικά παρατηρείται άλγος, οίδημα, κριγμός ή και ερυθρότητα στην κερκιδική επιφάνεια του καρπού (προς την πλευρά του αντίχειρα) με ευαισθησία τοπικά στην πίεση. Η ικανότητα χρήσης του χεριού μειώνεται με δυσκολία σε κινήσεις όπως η έκταση του καρπού ή του αντίχειρα.

Η διάγνωση είναι κυρίως κλινική, ενώ μπορεί να βοηθήσει το υπερηχογράφημα και η μαγνητική τομογραφία κυρίως για αποκλεισμό άλλων παθήσεων.

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει τις παθολογικές καταστάσεις που προκαλούν δυσλειτουργία του καρπού και πόνο κατά μήκος της κερκιδικής πλευράς του χεριού και κυρίως την στενωτική τενοντοελυτρίτιδα De Quervain. Στην τελευταία, τα ενοχλήματα είναι στην περιοχή της στυλοειδούς απόφυσης της κερκίδας.

Άλλες παθήσεις που πρέπει επίσης να αποκλειστούν είναι το κάταγμα του σκαφοειδούς οστού, η πολυγωνομετκάρπια αρθρθίτιδα και η γαγγλιακή κύστη.

Η θεραπεία είναι κυρίως συντηρητική. Περιλαμβάνει αρχικά τη χορήγηση απλών αναλγητικών ή και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για λίγες μέρες. Η αθλητική δραστηριότητα περιορίζεται για διάστημα λίγων εβδομάδων. Ιδιαίτερα ευεργετική είναι η ακινητοποίηση με τη βοήθεια ενός πηχεοκαρπικού νάρθηκα, ο οποίος κρατάει τον καρπό σε έκταση περίπου 20 μοιρών. Ο νάρθηκας αυτός πρέπει να περιλαμβάνει και τον αντίχειρα.

Με την υποχώρηση των συμπτωμάτων προτείνεται θεραπεία με φυσικά μέσα όπως η ηλεκτροθεραπεία και οι υπέρηχοι ενώ αρχίζει προοδευτικό πόγραμμα άσκησης του χεριού με διατάσεις και προδευτική ενδυνάμωση.

Σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα επιμένουν μπορεί να γίνει τοπική ένεση κορτοκοειδούς και τοπικού αναισθητικού.

Χειρουργική αντιμετώπιση χρειάζεται πιο σπάνια σε περίπτωση αποτυχίας των συντηρητικών μέσων θεραπείας επί ικανό διάστημα και περιλαμβάνει την απελευθέρωση του 2ου διαμερίσματος των εκτεινόντων του καρπού κεντρικά της στυλοειδούς απόφυσης της κερκίδας

ΠΗΓΗ:http://www.dailygoal.gr/shownews.php?new_id=24070

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές


Η πελματιαία απονευρωσίτιδα είναι ένα σύνδρομο απονεύρωσης το οποίο χαρακτηρίζεται από τη φλεγμονή της πελματιαίας απονεύρωσης (περιτονίας). Είναι συχνή αιτία πόνου στην περιοχή της πτέρνας και ταλαιπορεί κυρίως τους δρομείς.

Η πάθηση αυτή αντιπροσωπεύει ποσοστό ίσο με 10% των κακώσεων στην περιοχή του άκρου πόδα σε αυτή την κατηγορία των αθλητών και είναι μεγαλύτερη στους άνδρες από τις γυναίκες αθλήτριες αποστάσεων. Είναι μάλιστα μεγαλύτερη στους αθλητές που λαμβάνουν μέρος σε κούρσες μικρών αποστάσεων, αλλά με μεγάλη ταχύτητα σε σχέση με τους μαραθωνοδρόμους.

Από βιομηχανική άποψη τα μεγαλύτερα φορτία στην πελματιαία απονεύρωση εφαρμόζονται κατά το τέλος της φάσης στήριξης οπότε η πρώτη ακτίνα του άκρου πόδα έχει έρθει σε ραχιαία κάμψη και ο γαστροκνήμιος και ο υποκνημίδιος μύες μεταβιβάζουν τα φορτία μέσω του αχιλλείου τένοντα στην πελματιαία απονεύρωση.

ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ. Η πάθηση είναι πιο συχνή σε παρουσία υπερπηνισμού του ποδιού, σε παχύσαρκα άτομα και σε παρουσία σακχαρώδους διαβήτη. Χαρακτηρίζεται από άλγος στο έσω χείλος του πέλματος, και κυρίως κεντρικά στο σημείο έκφυσης της πελματιαίας περιτονίας από το κύρτωμα της πτέρνας. Μπορεί να αφορά το ένα ή και τα δύο πέλματα και χαρακτηριστικά οι ενοχλήσεις είναι μεγαλύτερες το πρωί κατά την έγερση και υποχωρούν μετά τα πρώτα βήματα αισθητά.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ. Η διάγνωση είναι κυρίως κλινική. Ο ακτινολογικός έλεγχος αποκαλύπτει συχνά την ύπαρξη άκανθας πτέρνας, αλλά η τελευταία δεν θεωρείται το αίτιο της πάθησης αφού μπορεί να υπάρχει χωρίς να δημιουργεί συμπτώματα. Περαιτέρω έλεγχος με υπερηχογράφημα, μαγνητική τομογραφία κτλ. χρησιμεύει περισσότερο για τον αποκλεισμό άλλων αιτιών άλγους στην περιοχή του πέλματος και της πτέρνας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ. Η θεραπεία είναι κυρίως συντηρητική. Περιλαμβάνει τη χορήγηση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων για λίγες μέρες με τοπική εφαρμογή ή χορήγηση από το στόμα ή τη λήψη απλών αναλγητικών γιά σύντομο διάστημα. Συστήνεται περιορισμός της δραστηριότητας, εφαρμογή κρυοθεραπείας και ειδικών ορθωτικών πελμάτων. Οι ενέσεις κορτικοστεροειδών τοπικά έχουν γενικά καλά άμεσα αποτελέσματα αλλά οι συχνή επανάληψη εξασθενεί την περιτονία με κίνδυνο ρήξης ενώ αναφέρεται ότο μπορεί να προκαλέσει και νέκρωση του λίπους.

Τα φυσικά μέσα θεραπείας περιλαμβάνουν τη μάλαξη της περιοχής, την ιοντοφόρεση, την εφαρμογή kinesiotaping και την εφαρμογή διατάσεων της πελματιαίας απονεύρωσης, τις οποίες μπορεί να εκτελούνται και από τον ίδιο τον ασθενή. Επίσης αναφέρονται ικανοποιητικά αποτελέσματα από την εφαρμογή κρουστικών υπερήχων στην περιοχή.

ΠΡΟΛΗΨΗ. Η πρόληψη περιλαμβάνει την αποφυγή υπερπροπόνησης, την άσκηση σε σκληρό έδαφος με ακατάλληλα υποδήματα και την εφαρμογή ειδικών ορθωτικών πελμάτων μετά από πελματογράφημα, τα οποία όμως έχουν σαν συνέπεια τη μεγαλύτερη δαπάνη ενέργειας από τον αθλητή.

 

ΠΗΓΗ: www.dailygoal.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Η οστεοαρθρίτιδα είναι η πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας.

Χαρακτηρίζεται ως η οξεία ή χρόνια πάθηση μιας άρθρωσης, η οποία συνοδεύεται από μια σειρά αλλοιώσεων στα ανατομικά στοιχεία της άρθρωσης, με τελική συνέπεια τον περιορισμό της λειτουργικότητάς της.
Συχνότερα προσβάλλεται το γόνατο, το ισχίο, η σπονδυλική στήλη και οι αρθρώσεις των δακτύλων των χεριών, ενώ η πάθηση μπορεί να αφορά ακόμη σε άλλες αρθρώσεις όπως ο ώμος, η ποδοκνημική και ο αγκώνας.
Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πιο συχνή συμπτωματική οστεοαρθρίτις στις Δυτικές χώρες. Ακτινολογικά ευρήματα εγκατεστημένης ΟΑ του γόνατος έχουν καταγραφεί στο 80% του πληθυσμού και στα δύο φύλα, ενώ περίπου το 1/3 από αυτούς είναι συμπτωματικοί.
Ο σχετικός κίνδυνος να οδηγηθεί κάποιος ασθενής με τη νόσο αυτή σε αναπηρία, είναι παρόμοιος με τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν όσοι πάσχουν από καρδιακές παθήσεις, ενώ είναι μεγαλύτερος από αυτόν άλλων παθήσεων που συναντάμε στους ηλικιωμένους.
Η μεγάλη επίπτωση της πάθησης και η σοβαρότητα των επιπτώσεών της συνεπάγεται ένα αυξημένο κόστος για την αντιμετώπισή της. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένα ποσοστό 0.5 -0.7 στους 1000 ασθενείς (μεγαλύτερους από 65 ετών) υποβάλλεται σε ολική αρθροπλαστική του γόνατος στις ευρωπαϊκές χώρες κάθε χρόνο.
Η πάθηση χαρακτηρίζεται από ευαισθησία στην πίεση, διόγκωση της άρθρωσης, χαρακτηριστικό κριγμό κατά την κίνηση, δυσκαμψία και παραμόρωση.
Σε αντίθεση με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και άλλες φλεγμονώδεις παθήσεις, η φλεγμονή όταν είναι παρούσα είναι συνήθως ήπια και περιορίζεται στην πάθηση που πάσχει.
Στην περίπτωση της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου ή του γόνατος, η βάδιση είναι επώδυνη και η λειτουργικότητα του κάτω άκρου περιορίζεται συνεχώς με την επιδείνωση των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων, ενώ σε προχωρημένα στάδια της νόσου πόνος υπάρχει ακόμη και στην ηρεμία.
Η οστεοαρθρίτιδα είναι πολυπαραγοντικής αιτιολογίας πάθηση. Ενοχοποιούνται ιδιοσυστασιακοί παράγοντες όπως το φύλο, η ηλικία, η παχυσαρκία και η κληρονομικότητα, ενώ στην εμφάνισή της μπορούν να συμβάλλουν και παράγοντες όπως το τραύμα, η απασχόληση και οι ανατομικές παρεκλίσεις του κάτω άκρου του πάσχοντα.
Το τελικό αποτέλεσμα από την εφαρμογή των αυξεμένων φορτίσεων στον αρθρικό χόνδρο και το υποχόνδριο οστό είναι οι βιομηχανικές αλλαγές τόσο στον χόνδρο όσο και στον υμένα της άρθρωσης.

Θεραπεία

Για την αντιμετώπιση της πάθησης έχουν προταθεί μια μεγάλη σειρά από φαρμακολογικές όσο και μη φαρμακολογικές θεραπείες. Έτσι, για την ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων της πάθησης και την πρόληψη των συνεπειών της έχουν χρησιμοποιηθεί μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις, όπως:

  1. η άσκηση,
  2. η εκπαίδευση,
  3. η αλλαγή τρόπου ζωής,
  4. η απώλεια βάρους,
  5. η χρήση ορθωτικών και ανατομικών πελμάτων,
  6. η βοτανοθεραπεία,
  7. ο βελονισμός,
  8. η υδροθεραπεία,

καθώς η χρήση και άλλων φυσικών μέσων όπως οι υπέρηχοι, το Laser, τα διακοπτόμενα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, η θερμοθεραπεία, η κρυοθεραπεία και ο Διαδερμικός Ηλεκτρικός Νευρικός Ερεθισμός (ΤENS).
Ως φαρμακευτική θεραπεία έχουν χρησιμοποιειθεί φαρμακευτικές ουσίες όπως:

  1. η παρακεταμόλη,
  2. τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη,
  3. τα οπιοειδή αναλγητικά, ψυχοτρόπα φάρμακα,
  4. η θεϊική χονδροιτίνη,
  5. η γλουκοζαμίνη,
  6. τα τοπικά αντιφλεγμονώδη,
  7. η καπσαϊσίνη κ.ά.,

ενώ, επίσης, στη διεθνή βιβλιογραφία διάφορες εργασίες αναφέρονται στην ενδοαρθρική έγχυση φαρμάκων όπως το υαλουρονικό οξύ και τα κορτικοστεροειδή.

Χειρουργικές παρεμβάσεις

Αν αποτύχουν τα συντηρητικά αυτά μέσα απαιτούνται χειρουργικές παρεμβάσεις όπως η αρθροσκόπηση, η οστεοτομία και η αρθροπλαστική.
Στην περίπτωση της οστεορθρίτιδας του γόνατος, εναλλακτική χειρουργική αντιμετώπιση της ολικής αρθροπλαστικής της άρθρωσης του γόνατος είναι η μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική στην περίπτωση της αρθρίτιδας ενός διαμερίσματος.
Γενικά, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρείας αντιμετώπισης των Ρευματικών Παθήσεων (ΕULAR), από το 2003 οι εφαρμοζόμενες θεραπείες θα πρέπει να προσαρμόζονται σύμφωνα με παράγοντες κινδύνου, οι οποίοι χαρακτηρίζουν τον ασθενή, όπως η παχυσαρκία ή η φυσική δραστηριότητα και λαμβάνοντας υπόψιν γενικούς παράγοντες κινδύνου, όπως η συνοσηρότητα, η πολυφαρμακία και η ηλικία.
Το επίπεδο άλγους και έκπτωσης της λειτουργικότητας επηρεάζει επίσης τη θεραπευτική προσέγγιση όπως και τα σημεία φλεγμονής για παράδειγμα το οίδημα. Επίσης το επίπεδο βλάβης της άρθρωσης καθορίζει τη θεραπευτική παρέμβαση.

Πηγή: www.medisense.gr

 

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΜΕΣΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΟ ΧΡΟΝΙΟ ΠΟΝΟ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΕΠΩΔΥΝΑ ΜΥΟΣΚΕΛΕΤΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΥΧΕΝΟΣ

Φαρμακίδης Α.1, Αγγουλές Α.Γ. 2, Μάνη B.3, Σιούτης Ι.3, Ρούσσος Ν.3, Πατατούκας Δ.3

1 . επικ. Επιμελητής Φυσικής Ιατρικής & Αποκατάστασης Θεραπευτηρίου Χρονίων Πασχόντων Δυτικής Αθήνας

2. Σχολή Επαγγελμάτων Υγείας & Πρόνοιας,  ΑΤΕΙ Αθήνας

3. Τμήμα Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης, Π.Γ.Ν. Ασκληπιείο Βούλας

ΣΚΟΠΟΣ: Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητα της μεσοθεραπείας και ο βαθμός της ικανοποίηση από τη χρήση της μεσοθεραπείας σε ασθενείς με επώδυνα μυοσκελετικά προβλήματα στην περιοχή της ΑΜΣΣ.

ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Δεκαεπτά ασθενείς (12 γυναίκες και 5 άνδρες) ηλικίας 25-54 ετών με επώδυνα μυοσκελετικά σύνδρομα στην περιοχή του αυχένα υπεβλήθηκαν σε συντηρητική αγωγή με την τεχνική της μεσοθεραπείας. Χορηγήθηκαν με πολλαπλές ενδοδερμικές ενέσεις μικρές ποσότητες φαρμάκων και συγκεκριμένα Acetylsulicytate lysine, Ropivacaine Hydrochloride και Φυσιολογικού ορού ( N/S 0,9 %) σε 3 συνεδρίες 1 φορα/εβδομαδιαίως και μία επαναληπτική θεραπεία 1 μήνα μετά το τέλος της θεραπείας.

Για την αξιολόγηση του άλγους χρησιμοποιήθηκε η οπτική αναλογική κλίμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (VAS). Οι ασθενείς χωριστήκαν σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς με ήπιο άλγος VAS score 3-5 (Grade I) οι οποίοι ήταν 10 ασθενείς και με μέτριας βαρύτητας άλγος VAS score 6-8 (Grade II) οι οποίοι ήταν οι υπόλοιποι 7 ασθενείς.

Μετά εξάμηνο από το πέρας της θεραπείας με τηλεφωνικό ερωτηματολόγιο ελέγχθηκε η αλλαγή της έντασης του πόνου, η δυνατότητα επανένταξης στις προηγούμενες δραστηριότητες και η δυνατότητα επανόδου στην εργασία αν αυτή είχε διακοπεί.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα από την μέθοδο είχαν 6 ασθενείς με VAS Grade I (60 %) και 2 ασθενείς με VAS Grade II (29 %). Ικανοποιητικά αποτελέσματα είχαν 4 ασθενείς με VAS Grade I (40 %) και 4 με VAS Grade II (57 %) ενώ φτωχά αποτελέσματα σημειώθηκαν σε 1 ασθενή με με VAS Grade II (14 %).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:Μεγάλο ποσοστό των ασθενών με επώδυνα μυοσκελετικά νοσήματα στην περιοχή του αυχένα και ιδιαίτερα αυτοί με ήπιο χρόνιο άλγος είναι ικανοποιημένοι από την χρήση της μεσοθεραπείας και με τη βελτίωση στο χρόνιο πόνο την οποία η μέθοδος αυτή προσφέρει.

 

68Ο ΕΤΗΣΙΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ, ΑΘΗΝΑ, 3-6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012.

 

 

Page 1 of 10