Text Size

Ελληνικές δημοσιεύσεις

Oστεοπορωτικα Καταγματα

Η οστεοπόρωση αποτελεί την πιο συχνή μεταβολική νόσο των οστών. Χαρακτηρίζεται από το τρίπτυχο της ελάττωσης της οστικής μάζας, τη διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστού και κατά συνέπεια τη μειωμένη αντοχή του οστού και την αυξημένη συχνότητα ...

Οστικές μεταστάσεις

Στην εργασία αυτή ανασκοπούνται οι σύγχρονες μέθοδοι διαγνωστικής και θεραπευτικής προσέγγισης των οστικών μεταστάσεων. Οι οστικές μεταστάσεις αποτελούν συχνή καταστρεπτική βλάβη των οστών. Οι συνέπειές τους είναι σοβαρές τόσο για ...

Ρηξη Π.Χ.Σ.

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος είναι ο σύνδεσμος του γόνατος ο οποίος υφίσταται συχνότερατραυματισμό1,2. Η συχνότητα της κάκωσης αυτής αυξάνεται συνεχώς, με τη συμμετοχή όλο και περισσoτέρων ατόμων στον επαγγελματικό ή ...

News Image

Oστεοπορωτικα Καταγματα

Η οστεοπόρωση αποτελεί την πιο συχνή μεταβολική νόσο των οστών. Χαρακτηρίζεται από το τρίπτυχο της ε...

News Image

Οστικές μεταστάσεις

Στην εργασία αυτή ανασκοπούνται οι σύγχρονες μέθοδοι διαγνωστικής και θεραπευτικής προσέγγισης των ο...

News Image

Ρηξη Π.Χ.Σ.

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος είναι ο σύνδεσμος του γόνατος ο οποίος υφίσταται συχνότερατραυματισμό1,...

Κακώσεις χιαστού

Ελληνικές Δημοσιεύσεις - Info orthopaedics and traumatology

Article Index
Κακώσεις χιαστού συνδέσμου
Ανταγωνισμός
Άλλοι παράγοντες
Βιβλιογραφία
All Pages

 

 

2. Επί­πε­δο α­ντα­γω­νισμού

 Είναι γενικά παραδεκτό ότι η συχνότητα των τραυματισμών είναι μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος από ό,τι κατά τη διάρκεια της προπόνησης 20. Σε προοπτική μελέτη των Seil και συν. σε Ευρωπαίους αθλητές χειροσφαίρισης βρέθηκε ότι η συχνότητα τραυματισμού ήταν 24 φορές μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια των αγώνων από αυτήν της προπόνησης 21. Πάνω από τους μισούς (54%) των τραυματισμών αυτών καταγράφηκαν. Τα κάτω άκρα και το γόνατο ήταν οι πιο συχνές ανατομικές περιοχές τραυματισμού. Μεγαλύτερη συχνότητα τραυματισμών κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του αγωνίσματος αναφέρεται επίσης σε αθλητές αμερικανικού ποδοσφαίρου22, άνδρες και γυναίκες αθλητές καλαθοσφαίρισης 23, άνδρες ποδοσφαιριστές 24, νεαρούς αθλητές χόκεϊ επί πάγου (17-20 ετών) 25 και σε άνδρες αθλητές πετοσφαίρισης 26. Οι Myklebust και συν.27 κατέγραψαν σε προοπτική μελέτη σε ευρωπαίους επαγγελματίες αθλητές χειροσφαίρισης μεγαλύτερη κατά 30 φορές συχνότητα ρήξεων του ΠΧΣ στη διάρκεια των αγώνων σε σχέση με αυτήν της προπόνησης. Όλοι οι αθλητές υπεβλήθησαν σε ανακατασκευή του συνδέσμου, η ρήξη του οποίου επιβεβαιώθηκε αρθροσκοπικά. Είναι γενικά αποδεκτό ότι η συχνότητα των τραυματισμών είναι μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια των αγώνων, γεγονός το οποίο πρέπει να οφείλεται στο ότι οι αθλητές υιοθετούν πιο επιθετική συμπεριφορά κατά τη διάρκεια του ανταγωνισμού και έτσι εκτίθενται σε μεγαλύτερο κίνδυνο τραυματισμού 20.

3. Επίπεδο προπόνη­σης

 Σε σχέση με το επίπεδο προπόνησης δύο μελέτες 28,29 υπέδειξαν ότι οι αθλητές με χαμηλό επίπεδο δεξιοτήτων εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο τραυματισμού, ενώ σε δύο άλλες αθλητές με υψηλό επίπεδο δεξιοτήτων βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο 30,31. Ε­ντούτοις είναι δύσκολο να συγκριθούν τα αποτελέσματα αυτών των μελετών, αφού ερευνήθηκαν διαφορετικά αθλήματα και ως εκ τούτου πιθανώς χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά κριτήρια κατάταξης των αθλητών. Ε­ξάλλου, οι αθλητές με μικρότερη εξάσκηση των δεξιοτήτων τους είναι λογικό ότι αγωνίζονται λιγότερο χρόνο από ό,τι οι περισσότερο προπονημένοι αθλητές. Έ­τσι αθλητές με χαμηλό επίπεδο προπόνησης και μικρότερη ανάπτυξη δεξιοτήτων φαίνονται να έχουν τον ίδιο αριθμό τραυματισμών με τους αθλητές υψηλών δεξιοτήτων. Καταγράφεται όμως φαινομενικά μικρότερος αριθμός τραυματισμών εξαιτίας της περιορισμένης συμμετοχής τους σε δραστηριότητες που ενέχουν τον κίνδυνο τραυματισμού 20.

Β. Ενδογε­νείς πα­ράγοντες

Εικόνα 7 :: Οι γυναίκες προσγειώνονται με τα γόνατα σε μεγαλύτερη γωνία βλαισότητας από τους άνδρες αθλητές και έτσι υποβάλλουν τον ΠΧΣ σε μεγαλύτερα φορτία    Εικόνα 7 :: Οι γυναίκες προσγειώνονται με τα γόνατα σε μεγαλύτερη γωνία βλαισότητας από τους άνδρες αθλητές και έτσι υποβάλλουν τον ΠΧΣ σε μεγαλύτερα φορτία

Εικόνα 7. Οι γυναίκες προσγειώνονται με τα γόνατα σε μεγαλύτερη γωνία βλαισότητας από τους άνδρες αθλητές και έτσι υποβάλλουν τον ΠΧΣ σε μεγαλύτερα φορτία.

 

1. Ορμο­νικοί πα­ράγοντες

 Η μεγαλύτερη επίπτωση των ρήξεων του ΠΧΣ στις γυναίκες σε σχέση με τους άρρενες συναθλητές τους, ιδιαίτερα στα αθλήματα της καλαθοσφαίρισης και του ποδοσφαίρου, είναι τεκμηριωμένη 32. Οι γυναίκες μάλιστα υφίστανται 2 με 6 φορές συχνότερα τραυματισμούς για το ίδιο άθλημα σε σχέση με τους άντρες. Μία πιθανή εξήγηση του γεγονότος αυτού είναι η επίδραση των οιστρογόνων στους μαλακούς ιστούς 33. Έ­χει αναφερθεί ότι τα οιστρογόνα προκαλούν την ελάττωση της σύνθεσης του κολλαγόνου και του πολλαπλασιασμού των ινοβλαστών 34. Α ς σημειωθεί ότι σε κύτταρα ΠΧΣ έχουν ανευρεθεί ορμονικοί υποδοχείς τόσο για τα οιστρογόνα όσο και για την προγεστερόνη 35. Ε­πιπρόσθετα αναφέρεται ότι τα οιστρογόνα έχουν δυσμενή επίπτωση στις κινητικές δεξιότητες με τη δράση τους στο κεντρικό και περιφερικό νευρικό σύστημα 36. Στη διεθνή βιβλιογραφία ανευρίσκονται 3 μελέτες οι οποίες εξετάζουν τη σχέση μεταξύ της φάσης της εμμήνου ρύσεως και του τραυματισμού του ΠΧΣ. Οι 2 από αυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η επίπτωση του τραυματισμού είναι μεγαλύτερη κατά την έναρξη ή κοντά στην έναρξη του κύκλου 27,37. Η τρίτη αναφορά υποστηρίζει ότι υπάρχει μεγαλύτερη συχνότητα τραυματισμού κατά την ωορρηκτική φάση σε γυναίκες οι οποίες δε λαμβάνουν αντισυλληπτικά 38. Με τα μέχρι σήμερα δεδομένα δεν είναι σαφές κατά πόσο η φάση του κύκλου επηρεάζει τη συχνότητα του τραυματισμού του ΠΧΣ. Είναι πιθανόν ότι οι μεταβολές στο επίπεδο των ορμονών επηρεάζουν τις εμβιομηχανικές ιδιότητες του ΠΧΣ και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες κινδύνου έχουν τελική επίδραση στην ιδιοδεκτική αισθητικότητα, το νευρομυϊ κό έλεγχο και τη μηχανική των φορτίων 20. Α­παιτείται περισσότερη έρευνα ώστε να τεκμηριωθεί η σχέση της φάσης του κύκλου με τη συχνότητα τραυματισμού του συνδέσμου. Ε πί του παρόντος δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία τα οποία να τροποποιούν τη δραστηριότητα ή να υποστηρίζουν τον περιορισμό των αθλητικών δραστηριοτήτων των γυναικών κατά τις διάφορες φάσεις του κύκλου.

2. Ανατομικοί παράγοντες

Εικόνα 4 :: Το σχήμα της μεσοκονδυλίου εντομής επηρεάζει τη συχνότητα των κακώσεων του ΠΧΣ Εικονα 4.Το σχήμα της μεσοκονδυλίου εντομής επηρεάζει τη συχνότητα των κακώσεων του ΠΧΣ.

Ι. Μέγεθος μεσοκονδυλίου εντομής

Η πρόσκρουση του ΠΧΣ στη μεσοκονδύλιο εντομή έχει προταθεί ως πιθανός ανατομικός παράγοντας ο οποίος συνεισφέρει στον τραυματισμό του συνδέσμου. Σύμφωνα με τους Kennedy και συν.39 η μεσοκονδύλιος εντομή σχήματος Α αντί της αναστρόφου U εντομής έχει ως αποτέλεσμα την εφαρμογή των μεγαλύτερων διατμητικών δυνάμεων στο οστό. Σύμφωνα με τους συγγραφείς ο σύνδεσμος προσκρούει στο έσω χείλος του έξω μηριαίου κονδύλου όταν στο γόνατο εφαρμόζονται δυνάμεις βλαισοποίησης. Σε μελέτες σε πτωματικά άκρα ο ΠΧΣ έρχεται σε επαφή με τη μεσοκονδύλιο εντομή όταν το γόνατο είναι σε πλήρη έκταση 40. Η ανάλυση με αξονική τομογραφία ασθενών με αμφοτερόπλευρο τραυματισμό του συνδέσμου από τους Harner και συν.41 έδειξε στενότερη μεσοκονδύλια εντομή στους ασθενείς με τραυματισμό του συνδέσμου, σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Το μικρότερο μέγεθος της μεσοκονδυλίου εντομής έχει υποδειχθεί από τους LaPrade και Barnett42, οι οποίοι μελέτησαν αθλητές με ρήξη του συνδέσμου που συμμετείχαν σε αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση, η πετόσφαιρα, το χόκεϊ επί πάγου κ.λπ. Στενότερη μεσοκονδύλια εντομή αναφέρεται τέλος στην εργασία των Sοuryal και Freeman43 τόσο σε αγόρια όσο και σε κορίτσια τα οποία υπέστησαν τραυματισμούς του ΠΧΣ που δεν οφείλονταν σε επαφή. Αντίθετα δεν καταγράφηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στις διαστάσεις της μεσοκονδυλίου εντομής μεταξύ των αθλητών που υπέστησαν τραυματισμό του ΠΧΣ από επαφή και στους μη τραυματισμένους αθλητές. Η βιβλιογραφία σχετικά με τη στένωση της μεσοκονδυλίου εντομής ως προδιαθεσικού παράγοντα ρήξης του ΠΧΣ παρουσιάζει ορισμένους περιορισμούς. Οι ακτινολογικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση της μεσοκονδυλίου εντομής διαφέρουν στις διάφορες παραμέτρους τις οποίες λαμβάνουν υπόψη, όπως τη γωνία κάμψης του γόνατος και το σημείο της μέτρησης. Είναι αναμενόμενο η πρόσκρουση του συνδέσμου να γίνεται σε θέση υπερέκτασης. Ε­ντούτοις οι περισσότεροι τραυματισμοί του ΠΧΣ συμβαίνουν με το γόνατο σε μερική κάμψη. Ε­πιπρόσθετα, το σημείο ρήξης του συνδέσμου είναι συχνά πιο κεντρικά από το αναμενόμενο σημείο πρόσκρουσης. Ε­άν επίσης αυτή συνέβαινε από δυνάμεις βλαισοποίησης του γόνατος θα αναμέναμε μεγαλύτερο αριθμό συνοδών κακώσεων του έσω πλαγίου συνδέσμου 43.

 



Χρήσιμες Συμβουλές

Nεύρωμα Morton

To νεύρωμα Morton χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη καλοήθους ογκιδίου στο τρίτο κυρίως και στο δεύτερο πελματιαίο νεύρο. Πιο συχνά σε ποσοστό 80%-85% η πάθηση αφορά το τρίτο μεσοδακτύλιο διάστημα. Είναι πιο συχνό σε γυναίκες ηλικίας 40-50 ετών. Το πιο κλασικό σύμπτωμα είναι ο καυστικός πόνος κατά τη βάδιση ή σε παρατεταμένη ορθοστασία που αναγκάζει πολλές φορές τον πάσχοντα να βγάζει τα υποδήματα του. Το τελευταίο αποτελεί χαρακτηριστικό σύμπτωμα του νευρώματος Morton.

Για να τεθεί σφαλή διάγνωση της πάθησης πρέπει να αποκλειστούν άλλα αίτια πόνου στην περιοχή των μεταταρσίων όπως ρευματοειδής αρθρίτιδα, νευρολογικές παθήσεις όπως οσφυ»ική ριζίτιδα αλλά και μεταταρσαλγία από την πίεση των κεφαλών του 3ου και 4ου μεταταρσίου.

Μπορεί να δοκιμασθεί η συντηρητική θεραπεία με μαλακά πέλματα κάτω από τις κεφαλές των μετατταρσίων ή τοπική ένεση με κορτιζόνη, αλλά συχνά χρειάζεται χειρουργική αντιμετώπιση με καλά αποτελέσματα ως επί το πλείστον.

ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ - Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑ

Η οστεοπόρωση αποτελεί την πιο συχνή μεταβολική νόσος των οστών και χαρακτηρίζεται από την ελάττωση της οστικής μάζας, τη διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστού και κατά συνέπεια την μειωμένη αντοχή του οστού και την αυξημένη συχνότητα καταγμάτων. Η ποσοτική αλλά και ποιοτική αυτή διαταραχή συνδιάζεται με ένα αυξημένο αριθμό καταγμάτων σε κλασικές περιοχές όπως το ισχίο, τα σπονδυλικά σώματα και το περιφερικό άκρο της κερκίδος αλλά όχι μόνο σε αυτές αφού η αυξημένη επίπτωση της καταγματικής νόσου αφορά ολόκληρο το σκελετό. Διαβάστε περισσότερα..

Είναι απαραίτητη η βιταμίμη D για το σκελετό;

Η βιταμίνη D είναι ζωτικής σημασίας για την πρόληψη της οστεοπόρωσης αφού μεγιστοποιεί την εντερική απορρόφηση του Ca. Η έκθεση στον ήλιο για 10 – 15 λεπτά δύο φορές εβδομαδιαίως συνήθως επαρκεί για το σχηματισμό του απαραίτητου μεταβολίτη. Η συνιστώμενη καθημερινή δόση της βιταμίνης D είναι 400 IU για τις ηλικίες 51-70 και 600 IU για τις μεγαλύτερες ηλικίες.Τροφές πούσιες στη βιταμίνη αυτή είναι εκτός από τα γαλακτοκομικά προιόντα, τα δημητριακά, ο κρόκος του αυγού και τα λιπαρά ψάρια. Η υπερβολική πρόσληψη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές παρενέργειες όπως ναυτία, αδυναμία, σύγχυση ή ακόμα και ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού. περισσότερα άρθρα..