Text Size

Συμβουλες - Χρησιμές Συμβουλές

Τα κατάγματα κοπώσεως στους δρομείς είναι το αποτέλεσμα της συνεχούς καταπόνησης των κάτω άκρων τους και της συνεχούς εφαρμογής σε αυτά δυνάμεων μικρής έντασης, αλλά κατά επανάληψη.

Ο παθογενετικός μηχανισμός περιλαμβάνει την παρατεταμένη και επαναλαμβανόμενη άσκηση της μυϊκής συστολής σε οστά τα οποία δεν έχουν την απαιτούμενη αντοχή.

Αφορούν κυρίως την κνήμη σε ένα ποσοστό που φθάνει το 50% αλλά και την περόνη και τα μετατάρσια. Πολύ πιο σπάνια παρατηρούνται τέτοιου είδους κατάγματα στην περιοχή της λεκάνης, του ιερού και του μηριαίου οστού ή τα οστά του ταρσού. Σπάνια επίσης μπορεί να παρατηρηθούν κατάγματα κόπωσης σε δύο διαφορετικά σημεία ταυτόχρονα.

Είναι πιο συχνά σε περίπτωση που συνυπάρχουν παράγοντες κινδύνου όπως η πλατυποδία, το τρέξιμο αποστάσεων μεγαλύτερων από 30 χιλιόμετρα την εβδομάδα, σε τρέξιμο σε σκληρή επιφάνεια και με ακατάλληλα υποδήματα.

Στις γυναίκες τα κατάγματα αυτά είναι πιο συχνά όταν υπάρχουν συγχρόνως και ορμονικές διαταραχές. Επίσης η χαμηλή οστική πυκνότητα, και η ανεπαρκής πρόσληψη γαλακτομικών είναι επιβαρυντικοί παράγοντες.


Για τη διάγνωση τους πολλές φορές ο απλός ακτινολογικός έλεγχος δεν είναι αρκετός στο αρχικό στάδιο. Στις περιπτώσεις αυτές μπορεί να χρειαστεί να επαναληφθούν οι ακτινογραφίες σε 1 με 2 εβδομάδες μετά την αρχική εμφάνιση των συμπτωμάτων. Στις περιπτώσεις που τα ενοχλήματα παραμένουν παρά τον αρνητικό ακτινογραφικό έλεγχο, το σπινθηρογράφημα των οστών και η μαγνητική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν. Η τελευταία παρουσιάζει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να απεικονίσει τόσο τη βλάβη στα μαλακά μόρια όσο και το οστικό οίδημα. Το σπινθηρογράφημα αν και μπορεί να ανιχνεύσει κατάγματα που δεν απεικονίζονται στις απλές ακτινογραφίες. Έχει το μειονέκτημα ότι συνοδεύεται από ακτινοβολία για τον ασθενή και δεν είναι ειδικό. Η ανιχνέυσιμη βλάβη δηλαδή μπορεί να οφείλεται σε αιτία διαφορετική από κάταγμα όπως φλεγμονή.

Η αντιμετώπιση είναι γενικά ίδια με αυτή των άλλων καταγμάτων και είναι συνήθως συντηρητική. Χρειάζεται ακινητοποίηση, αποφυγή φόρτισης του σκέλους και αποχή από την αθλητική δραστηριότητα έως ότου διαπιστωθεί η πλήρης πόρωση του κατάγματος.

Η ασφαλής επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα γίνεται σε 8 εβδομάδες κατά μέσο όρο, μετά τη διαπίστωση του κατάγματος. Στις λίγες ευτυχώς περιπτώσεις που διαπιστώνεται καθυστερημένη πόρωση ή ψευδάρθρωση απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση.

Για την πρόληψη των καταγμάτων αυτών θετικά συμβάλλουν η προπόνηση σε μαλακό παρά σε σκληρό έδαφος, το τρέξιμο με όχι μεγάλη ταχύτητα, η μείωση των ωρών προπόνησης εβδομαδιαίως και τα κατάλληλα υποδήματα. Η διατροφή του δρομέα πρέπει επίσης να είναι ικανοποιητική και μάλιστα να περιλαμβάνει επαρκή ποσότητα γαλακτομικών προϊόντων.